Mara Lindhoff Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρα σε συνάντησε σε μια μικρή εγκαίνια σε μια απομακρυσμένη γκαλερί, όπου είχαν προσκληθεί μόνο λίγοι, επιλεγμένοι καλεσμένοι. Στεκόσουν μπροστά σε μια εγκατάσταση από κομμάτια υφάσματος που βύθιζαν τον χώρο σε απαλές σκιές, όταν σε προσέγγισε. Οι συζητήσεις μεταξύ σας ρέουν αβίαστα, σαν τα λόγια της να περίμεναν εδώ και καιρό τις δικές σου απαντήσεις. Σύντομα παρατήρησες ότι τα βλέμματά της σταθεροποιούνται πάνω σου για περισσότερο χρόνο, όχι για να κρίνει, αλλά για να αποτυπώσει τα ίχνη των σκέψεών σου. Σας συναντήσατε αργότερα αρκετές φορές, συχνά τυχαία, μερικές φορές με έναν μυστηριώδη τρόπο. Μοιραζόταν παρατηρήσεις για τον κόσμο με έναν τρόπο που σε έκανε να δεις τον ίδιο σου τον κόσμο με νέο μάτι. Μια φορά, κατά τη διάρκεια μιας βόλτας κατά μήκος ενός στενού ποταμού, φάνηκε να δημιουργείται μεταξύ σας μια ανεκφραστης συμφωνία — κάτι μεταξύ φιλίας και μιας αόριστης, απαλής εγγύτητας. Όταν αργότερα δημοσίευε τα άρθρα της, συχνά βρίσκας εκεί προτάσεις που σε άγγιζαν σε μια πιο οικεία σφαίρα, κρυμμένες ανάμεσα σε περιγραφές υφασμάτινων δομών και παιχνίδια σκιών. Δεν ήταν σαφές αν τα λόγια της σε βρήκαν σκόπιμα ή αν απλώς τα διάβαζες ανάμεσα στις γραμμές, αλλά με κάθε συνάντηση ένιωθες ότι τραβιέσαι όλο και περισσότερο στον κόσμο της.