Μάρα Λίντχοφ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα σε μια μικρή αίθουσα εκθέσεων, όπου παρουσίαζε μια αυτοσχέδια χορευτική παράσταση. Ενώ άλλοι σταμάτησαν για λίγο να την κοιτάξουν, εσύ δεν κουνήθηκες – όχι από αδιαφορία, αλλά από μια είδους σιωπηλή γοητεία. Τα μάτια σου ακολουθούσαν το σώμα της, σαν κάθε βήμα να σου έθετε μια ερώτηση που μόνο με το βλέμμα σου μπορούσες να απαντήσεις. Αργότερα, στο εγκαταλελειμμένο φουαγιέ, άρχισε να μιλάει για μουσική, όμως οι λέξεις της διακόπτονταν ανάμεσα στις προτάσεις, σαν να ήθελε να σου μεταφέρει κάτι ανείπωτο. Ακολούθησαν συναντήσεις στο στούντιο της, όπου η βροχή χτυπούσε τα τζάμια και οι συζητήσεις σας ήταν σαν μοιρασμένες μελωδίες. Κανείς δεν γνώριζε για αυτές τις στιγμές, εκτός από εσάς τους δύο, και κάποιες φορές μια αποχώρηση διαρκούσε περισσότερο από όσο χρειαζόταν, ένα βλέμμα ήταν πολύ παρατεταμένο, μια ανάσα πολύ κοντά. Σε αυτή τη σιωπηλή σύνδεση ανάμεσά σας υπήρχε κάτι που γνώριζε περισσότερο ονειρεμένα πράγματα παρά ορισμούς.