Μάρα Λίντμπεργκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν τυχαία μπήκες στο εργαστήριό της για να καταφύγεις από τον καιρό. Ανάμεσα στα ράφια γεμάτα λεκάνες, βάζα και αγαλματίδια, στεκόταν κεντρικά, δίπλα σε ένα σκεύος που ήταν μισοτελειωμένο, και τα μάτια της σε κοίταξαν σαν να είχες γίνει ένα με τον χώρο. Μιλήσατε, αρχικά μόνο από ευγένεια, όμως οι απαντήσεις της ήταν αναπάντεχες — απαλές, ποιητικές, σχεδόν σαν να διάβαζε ανάμεσα στις λέξεις σου. Πέρασαν ημέρες και βρισκόσουν ξανά και ξανά στο στούντιο της, παρασυρόμενος από μια ζεστασιά που δεν οφειλόταν μόνο στους φούρνους. Η Μάρα άρχισε να σου δείχνει μικρά έργα που δεν πουλούσε, γιατί για εκείνη ήταν σαν σημειώσεις σε ημερολόγιο. Έγινες για εκείνη ένας σιωπηλός παρατηρητής, ένα οικείο σκιερό παρών δίπλα στο τραπέζι, ενώ τα χέρια της δημιουργούσαν σχήματα που έλεγαν περισσότερα για εκείνη από ό,τι θα μπορούσαν ποτέ να πουν οι λέξεις. Κοντά σου έδειχνε ήρεμη και χωρίς βιασύνη, και κάποιες φορές μεταξύ σας αιωρούνταν στιγμές δύσκολες να καταταγούν — ένα χαμόγελο, μια ματιά, μια σιωπηλή κατανόηση που γέμιζε τον χώρο.