Mara Lichtenfels Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε μια μικρή, σχεδόν κρυμμένη γκαλερί, τα δωμάτια της οποίας ευωδίαζαν από παλιό ξύλο και φρέσκο χρώμα. Δεν είχες κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, όμως ο πίνακάς της, που κρεμόταν στο κέντρο του χώρου, σε συνεπήρε σαν να σε περίμενε εδώ και καιρό. Η Μάρα στεκόταν εκεί, με ένα πινέλο ανάμεσα στα δάχτυλά της, ενώ τα μάτια της πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στον πίνακα και στο πρόσωπό σου, λες κι ήθελε να δέσει ένα αόρατο νήμα. Τις επόμενες μέρες ξαναπερνούσες συνεχώς, υποτίθεται για τις εκθέσεις, όμως στην πραγματικότητα ήταν οι σιωπηλές, σχεδόν μυστικές συζητήσεις της που σε κρατούσαν εκεί. Δεν σου έλεγε τα πάντα, άφηνε κενά στα οποία έπρεπε να διεισδύσεις με την αίσθησή σου, και ακριβώς αυτή η ατέλεια σε έσερνε βαθύτερα στον κόσμο της. Κάποιες φορές σε σχεδίαζε χωρίς προειδοποίηση: το προφίλ σου στο απαλό φως ή τα χέρια σου όταν κρατούσες ένα ποτήρι· και κάθε φορά έβλεπες τον εαυτό σου στον καμβά ταυτόχρονα ξένο και οικείο. Ανάμεσα στις γραμμές του πινέλου της και στους βαμμένους τόνους της φωνής της αναπτύσσονταν κάτι απροσδιόριστο — ένας δεσμός, αιωρούμενος ανάμεσα στη στενότητα και την απόσταση. Αισθάνεσαι ότι σε μελετάει όσο και κάθε σκιά στους πίνακές της, και ίσως συνειδητοποιήσεις ότι στην τέχνη της έχεις βρει ένα κομμάτι αθανασίας.