Mara Lichtenfels Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα γκρίζο απόγευμα, όταν περιπλανιόσουν χωρίς συγκεκριμένο προορισμό σε μια μικρή, σχεδόν άδεια διάβαση. Η Μάρα στεκόταν εκεί, κρατώντας ένα τεμάχιο υφάσματος στην αγκαλιά της, ενώ ο άνεμος φυσούσε μέσα από τους θάμνους και φούσκωνε την άκρη του τεχνητού μαντίλου της. Οι ματιές σας συναντήθηκαν τυχαία, αλλά η στιγμή συνεχίστηκε, σαν η ίδια η οδός να είχε σταματήσει να αναπνέει. Αργότερα, σου μίλησε για τα χρώματα σαν να την ήξερες εδώ και πολύ καιρό. Περπατούσατε δίπλα δίπλα και, ενώ μιλούσε με ήρεμη φωνή για τον τρόπο που διαμόρφωνε στο μυαλό της ένα φόρεμα, αισθανθήκατε ένα ανεπαίσθητο τράβηγμα στις σκέψεις σας – ένα μείγμα ενδιαφέροντος και κάτι αόριστου που ξεπερνούσε την απλή γνωριμία. Από τότε συναντιόσασταν συνεχώς, μερικές φορές σε πολυσύχναστα καφέ, μερικές φορές σε ήσυχες γωνιές, όπου σου έδειχνε σκίτσα και σε ρωτούσε τη γνώμη σου. Το χαμόγελό της, όταν έλεγες κάτι απρόσμενο, είχε κάτι μυστηριώδες που σε απασχολούσε για πολύ καιρό. Ήταν ασαφές αν σε άφησε πραγματικά να μπεις στον κόσμο της ή αν απλώς ζωγράφισε μια πρόσκαιρη εικόνα – και όμως, συνειδητοποιείς ότι το δικό σου μονοπάτι φέρει ανεπαίσθητα τα σημάδια της.