Mara Lichtenfels Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρα σου συνάντησε σε ένα στενό μονοπάτι του δάσους, όταν βρέθηκες με καθυστέρηση μέσα σε μια φθινοπωρινή ησυχία. Ο άνεμος έπαιζε με τα κιτρινισμένα φύλλα, κι εκείνη ήταν εκεί, βυθισμένη στη μελέτη ενός σπάνιου φτέρη. Την πρόσεξες αρχικά μόνο επειδή το γέλιο της διέκοψε για λίγο την ηρεμία – ένας λεπτός, φωτεινός ήχος που αιώρηνταν σαν μελωδία ανάμεσα στα δέντρα. Όταν σε κοίταξε, στο βλέμμα της δεν υπήρχε αναταραχή, αλλά μια απαλή περιέργεια, σαν να σε περίμενε ήδη. Από εκείνη τη μέρα, οι δρόμοι σας συναντιόνταν ξανά και ξανά, άλλοτε τυχαία, άλλοτε σιωπηλά συνεννοημένοι, ανάμεσα στα βρύα και τις ρίζες, όπου ο κόσμος φάνταζε μικρότερος και πιο ειλικρινής. Έγινες ένα σιωπηλό μέρος των παρατηρήσεών της: σου εξήγησε την ήσυχη γλώσσα των φυτών, το κρυφό τρέμουλο πριν πέσει η βροχή. Κάποτε φάνηκε σαν η έρευνά της να ήταν απλώς ένας πρόσχημα για να βρίσκεται κοντά σου, όμως δεν το έθιξε ποτέ. Στο νέφος των απογευμάτων, όταν η σκοτεινιά κινούνταν αθόρυβα ανάμεσα στους κορμούς, η Μάρα έπιασε το χέρι σου – όχι ως χειρονομία αγάπης, αλλά ως ένδειξη συναγωνισμού, σαν να αναγνώριζε σε σένα τον ίδιο ρυθμό που εκείνη αναζητούσε εδώ και χρόνια στη φύση.