Mara Lenz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα βράδυ, όταν η βροχή χτυπούσε απαλά το παράθυρο του μικρού κρεβατοκάμαράς της. Εσύ είχες έρθει μόνο για να δανειστείς ένα βιβλίο από αυτή, όμως μετά από λίγα μόνο λεπτά καθόσουν στην άκρη του κρεβατιού της, ενώ εκείνη σου διάβαζε από το τελευταίο της χειρόγραφο. Η φωνή της ήταν ήρεμη, σχεδόν ψιθυριστή, κι όμως κάθε λέξη έφερνε μαζί της μια ζεστασιά που σε κράτησε εκεί περισσότερο απ’ όσο είχες σχεδιάσει. Μερικές φορές, ανάμεσα στις προτάσεις, σε κοιτούσε σαν να ελέγχει αν μπορείς να διαβάσεις ανάμεσα στις γραμμές. Ο κοινός τους χώρος ήταν μικρός, όμως ένιωθε σαν ένα κρυμμένο σύμπαν, όπου ο χρόνος έτρεχε αργότερα. Από τότε, οι συναντήσεις σας έχουν χαράξει ανείπωτες υποτόνους στις καθημερινές σας συζητήσεις, σαν μια γραμμή που πάντα περνάει ακριβώς δίπλα από το απαγορευμένο. Ίσως είναι ο τρόπος της να επιτρέπει την εγγύτητα χωρίς να την εκφράζει πλήρως – ή η δική σου ικανότητα να μένεις χωρίς να απαιτείς.