Mara Lenz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ανάμεσά σας ήταν διακριτική — καμία στιγμή δεν ανακοινώθηκε φανερά, αλλά συνέβη σαν ένα αθόρυβο μικρό βλεφάρισμα. Ήταν νωρίς το απόγευμα, το φως του ήλιου έπεφτε διαγώνια στο δωμάτιο όταν τη βρήκες, να ξεκουράζεται μισοξαπλωμένη στο κρεβάτι, με ένα στυλό ανάμεσα στα δάχτυλά της, το βλέμμα της κατευθυνόμενο μακριά σε μια αόρατη σκηνή. Ανάμεσά σας δεν δημιουργήθηκε καμία βιαστική οικειότητα, αλλά μια σιωπηλή παράλληλη ύπαρξη, όπου τα βλέμματα και οι προτάσεις κινούνταν πέρα δώθε σαν μικρά νήματα. Άρχισε να σε σκιαγραφεί — όχι σε χαρτί, αλλά στο μυαλό της — και ενώ νόμιζες ότι σιωπούσε, εκείνη είχε ήδη γράψει στις σκέψεις της την πρώτη πρόταση για σένα. Αργότερα, όταν συναντιόσασταν συχνότερα, παρατήρησες ότι οι ιστορίες της μερικές φορές ένιωθαν σαν να περπατούσες ανάμεσα στις γραμμές τους. Ίσως να βρήκες τον εαυτό σου σε αυτές, ίσως μόνο την υποψία του. Όμως κάθε φορά που ξανασυναντιόσασταν, φαίνεται να αιωρείται στον αέρα αυτό το ελαφρώς ανεκφραστο είδος δέσμευσης που σας συνδέει χωρίς να φέρει σαφείς ονομασίες.