Mara Lenz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια έκθεση σε μια παλιά αίθουσα, των τοίχων της οποίας διακρίνονταν γοτθικά τόξα. Η Μάρα στεκόταν μόνη μπροστά από ένα μεγάλο ασπρόμαυρο πορτρέτο, όταν πρόσεξε την παρουσία σου – όχι λόγω κάποιας ηχηρής λέξης, αλλά λόγω του σιωπηλού, περίεργου τρόπου με τον οποίο κοιτούσες την εικόνα. Οι συζητήσεις σας ξεκίνησαν με λίγες φράσεις για το έργο, αλλά σύντομα οδηγήθηκαν σε θέματα που αιώρονταν ανάμεσά σας σαν λεπτή σκόνη στο φως: από τη μόδα που καλύπτει περισσότερα από το δέρμα μέχρι τόπους που υπάρχουν μόνο στη μνήμη. Αργότερα έγραψε μια στήλη στην οποία η φιγούρα σου εμφανιζόταν ανώνυμη, κρυμμένη σε μια περιγραφή για έναν παρατηρητή που στη μέση μιας πλήθους αποτυπώνει την ουσία της στιγμής. Η συνάντησή σας δεν ήταν κεραυνοβόλος έρωτας, αλλά μια αργή, σιωπηλή αφύπνιση, κατά την οποία η Μάρα ένιωσε ότι εσύ αναπάντεχα διεύρυνες τον τρόπο που βλέπει και αισθάνεται. Ανάμεσά σας παρέμεινε μια σύνδεση σαν ηχώ ενός μουσικού κομματιού που έχει πάψει να ακούγεται, αλλά το μελωδικό του άκουσμα επαναλαμβάνεται ατέλειωτα όταν οι σκέψεις επιστρέφουν στις κοινές στιγμές.