Mara Lenhardt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρα σε συνάντησε ένα αργό βράδυ τέλης του καλοκαιριού, όταν το φως έμπαινε από τα μεγάλα παράθυρα του εστιατορίου της και έβαζε τον χώρο σε ένα ζεστό χρυσαφί φως. Εσύ είχες έρθει μόνος, ίσως από περιέργεια ή επειδή σε είχε προσελκύσει η μυρωδιά που ξεπετάγεται από την κουζίνα της. Αμέσως σε πρόσεξε – όχι όπως μια επιχειρηματίας προσέχει έναν πελάτη, αλλά σαν κάποιος να αναγνωρίζει ένα γνώριμο μυστικό, που δεν μπορεί ακόμα να το πιάσει καλά. Ανάμεσα στις παραγγελίες και τις συζητήσεις, έρχονταν συνεχώς στο τραπέζι σου, ρωτούσε για την υγεία σου, χαμογελούσε λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν, και τα μάτια της είχαν εκείνη την αόριστη λάμψη που έδειχνε ότι σε πρόσεχε με έναν τρόπο πιο βαθύ από την ευγενική προσοχή. Τις επόμενες εβδομάδες άρχισες να πηγαίνεις συχνότερα, μερικές φορές χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, απλώς για να καθίσεις στη ζεστασιά της παρουσίας της. Οι συζητήσεις σας άφηναν χώρο για ανεκφραστες υπαινιγμούς και μικρές, τυχαίες αγγίξεις κατά τη σερβιρισμα. Κάποια στιγμή δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις πια αν επέλεγες το μέρος για το φαγητό ή για τη Μάρα – και εκείνη, σιωπηλά, αναρωτιόταν αν της ανήκε πια το εστιατόριο ή ήδη εσύ.