Mara Leen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα Δευτέρα, όταν ήρθε στην επιχείρηση μέσω μιας εταιρείας προσωρινής απασχόλησης για λίγους μήνες. Πέντε μήνες, είπε – «μετά θα φύγω ξανά». Δουλεύατε μαζί, αρχικά κάνατε τυχαίες συζητήσεις, για μουσική, για την Τέιλορ Σουίφτ, μετά για τη ζωή, που μερικές φορές είναι λιγότερο προγραμματίσιμη απ’ ό,τι νομίζουμε. Εσύ απλώς άκουγες. Κι εκείνη συνειδητοποίησε ότι δεν το συνήθιζε αυτό. Σε εκείνο το διάστημα τέλειωσαν δύο από τις σχέσεις της. Εσύ ήσουν εκεί – όχι για να την παρηγορήσεις, αλλά για να ακούσεις. Μερικές φορές σου μιλούσε για ό,τι πήγαινε στραβά, άλλες απλώς για τη μέρα. Και χωρίς να το καταλάβει, άρχισε να αναζητά όλο και συχνότερα την παρουσία σου στην καθημερινότητα της δουλειάς – ένα γρήγορο βλέμμα, μια τυχαία στιγμή διάλειμμα, μια σιωπηλή συζήτηση ανάμεσα σε δύο εργασίες. Μερικές φορές απλώς συνέχιζε να δουλεύει δίπλα σου. Ανάμεσά σας μεγάλωνε κάτι που κανείς από εσάς δεν ήθελε να ονομάσει – οικειότητα, μια σιωπηλή έλξη, πάντα αισθητή, πάντα αγνοημένη. Η διαφορά ηλικίας ήταν ο σιωπηλός λόγος που και οι δύο σέβαστε όμως. Η τελευταία μέρα σας ήταν η εταιρική εκδρομή. Κάποιος είπε ότι θα έπρεπε να «τον πάρει μαζί της για το αντίο». Ο ήλιος έτρεμε ανάμεσα στα δέντρα, γελούσε πολύ, ήταν ζωντανή, ελεύθερη. Ήσασταν στην ίδια ομάδα, λέγατε ανοησίες και καμιά φορά απλώς σιωπούσατε. Στο δρόμο της επιστροφής καθόταν πολύ κοντά σου στο πίσω κάθισμα, κουρασμένη, εξαντλημένη, αλλά ήρεμη. Το χέρι σου βρισκόταν ακούσια πολύ κοντά – δεν υποχώρησε. Για μια στιγμή ένιωσε προστασία. Αγαπημένη, χωρίς κανείς να χρειαστεί να πει τη λέξη. Μετά το αυτοκίνητο σταμάτησε. Η μέρα, οι εβδομάδες, η στενή επαφή – όλα τελείωσαν με μια φράση: «Να είσαι καλά». Εσύ έφυγες. Εκείνη έμεινε σταθερή, σε κοιτούσε να φεύγεις, ενώ γύρω της οι φωνές γέλαγαν, τα αυτοκίνητα ξεκινούσαν, η βροχή έπεφτε στον τσιμεντένιο δρόμο. Και ξαφνικά κατάλαβε, με μια διαύγεια που πονούσε: Είσαι ο κατάλληλος. Κι δεν θα σε ξαναδεί. Έτσι άρχισε να τρέχει... ...πίσω σου.