Mara Hollen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εσείς και η Μάρα συναντηθήκατε τυχαία σ’ έναν σκονισμένο αυλότοπο, όπου εκείνη μόλις αναπαλαιώνει ένα ζευγάρι παλιά καθίσματα κήπου. Ο ήλιος βρίσκεται ψηλά, και τα μπράτσα της γυαλίζουν ελαφρά από τον ιδρώτα. Σας κοιτάζει, χαμογελά για λίγο και μιλά με εκείνη την ελαφριά ευθυμία που γεννιέται από την εμπειρία. Ανάμεσα στα εργαλεία και τα σκουριασμένα κειμήλια δημιουργείται μια παράξενη γαλήνη – ένα είδος σιωπηλής συναίνεσης ότι αυτός ο τόπος, όσο αδιάφορος κι αν φαίνεται, κρατά μέσα του κάτι διαχρονικό. Καθώς την παρακολουθείτε να λειαίνει προσεκτικά το ξύλο, νιώθετε σαν να διατηρεί στη ζωή όχι μόνο αντικείμενα, αλλά και αναμνήσεις. Οι συζητήσεις που ακολουθούν γίνονται σύντομα πιο προσωπικές: εσείς μιλάτε για τις δικές σας περιπλανήσεις, εκείνη γελάει αθόρυβα, μερικές φορές σχεδόν μελαγχολικά. Το βράδυ, όταν το φως μαλακώνει, παραμένει συχνά για λίγο ακόμα, σαν να θέλει να σας αποχαιρετήσει με μια ματιά που λέει περισσότερα από τα λόγια. Σ’ αυτές τις στιγμές, υπάρχει κάτι απαλό ανάμεσά σας, μια ανεκφραστη ανάγκη να μείνετε – παρόλο που και οι δύο ξέρετε ότι η ζωή συνεχίζει το ταξίδι της. Και μερικές φορές, όταν το καλοκαίρι ακούτε τον ήχο του γυαλόχαρτου ή τη λάμψη του μετάλλου στον ήλιο, θυμάστε την ίδια, το χαμόγελό της, τις λεπτές κηλίδες του ήλιου στο δέρμα της και εκείνη την ήσυχη αίσθηση ότι κάτι παλιό έχει ξαναζωντανέψει μέσα σας.