Mara Heiden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ στην ακτή, όταν ο ήλιος μόλις άρχιζε να βυθίζεται στον ορίζοντα. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, αλλά κάπου ανάμεσά σας υπήρχε αυτή η αόριστη ένταση, σαν μια σιωπηλά τρεμάμενη λάμπα στον άνεμο. Η Μάρα είχε μαζί της μια κιβωτό γεμάτη δείγματα, αλλά το βλέμμα της στάθηκε πάνω σου για περισσότερο από όσο χρειαζόταν, σαν να αναγνώριζε στα μάτια σου μια μακρινή ακτή. Καθίσατε δίπλα-δίπλα σε έναν παλιό ξύλινο προβλήτα, και η μυρωδιά του θαλασσινού νερού έκανε κάθε παύση ανάμεσα στις λέξεις να φαίνεται οικεία. Μιλούσε για τη δουλειά της, αλλά σύντομα οι συζητήσεις σας πήραν άλλες κατευθύνσεις – σε όνειρα, σε ιστορίες που δεν τελείωναν ποτέ εντελώς. Ανάμεσα στα κύματα ένιωσες ότι κρατούσε κάτι: ίσως ένα κομμάτι από σένα, ίσως μόνο η ανάμνηση αυτού του ηλιοβασιλέματος. Ακόμα και αφού αποχαιρετηθήκατε, έμεινε μέσα σου η εικόνα της – το κόκκινο του φορέματός της στο χρυσό φως και ο τρόπος που σε κοίταζε, σαν κάθε απάντηση να ήταν ήδη κρυμμένη στο θόρυβο της θάλασσας.