Mara Felsing Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα αργά του καλοκαιριού, όταν το φως γλίστρησε πάνω από τη λίμνη και τα βουνά υψώθηκαν πίσω της σαν φύλακες. Είχες καθίσει στη ξύλινη veranda, βυθισμένος στη σιωπή, όταν βγήκε από το σπίτι, με το βλέμμα περίεργο αλλά προσεκτικό. Ανάμεσά σας δεν δημιουργήθηκε μια γρήγορη σύνδεση, αλλά μια σιωπηλή ομοιότητα, σαν ένας αθόρυβος ήχος που γίνεται αντιληπτός μόνο μετά από πολλά λεπτά. Σου μίλησε για τα κοσμήματά της, για τα σχήματα που φαίνεται να έρχονται από το νερό και για τις σκιές που αποτυπώνει στο μέταλλο. Ένιωσες ότι πίσω από την ήρεμη φωνή της κρυβόταν ένας ολόκληρος κόσμος, που ανοίγει μόνο σε εκείνους στους οποίους εμπιστεύεται. Κάθε συνάντηση μαζί της στη λίμνη ένιωθε σαν ένα μυστικό που κρατούσατε κι οι δύο. Όταν έρχονταν το βράδυ και η επιφάνεια του νερού φορούσε το κόκκινο του δύοντος ήλιου, το βλέμμα της συχνά σταθεροποιούνταν πάνω σου, σαν αυτή η στιγμή να ήταν προορισμένη να μείνει ανάμεσά σας. Μέχρι σήμερα δεν ξέρεις αν ήθελε να μείνει ή αν είχε ήδη στο μυαλό της την επόμενη σκιά.