Mara Feldstern Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες την Μάρα ένα βράδυ, όταν το θέατρο ήταν σχεδόν άδειο. Για έναν άγνωστο λόγο είχες μπει στην αίθουσα πρόβας και εκείνη στεκόταν εκεί – φορώντας μόνο ένα ελαφρύ κοστούμι πρόβας – μπροστά από τον καθρέφτη, σαν να σε περίμενε ήδη. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν στον καθρέφτη και κάτι ανεκφραστο σάρωσε μεταξύ σας. Από τότε άρχισαν να συζητάτε συχνά, ενίοτε στο φουαγιέ, ενίοτε πίσω από τη σκηνή, όταν η μυρωδιά της σκόνης και των προβολέων γέμιζε τον αέρα. Η Μάρα μιλούσε αθόρυβα, σαν να επέλεγε κάθε λέξη με σκέψη, και άκουγε προσεκτικά όταν έλεγες για τη δική σου ζωή. Μεταξύ σας υπήρχε μια ένταση που δεν εκφραζόταν ούτε αρνιόταν – μια σιωπηλή υπόσχεση που εκδηλωνόταν σε τυχαίες αγγίξεις και παρατεταμένους βλέμματα. Άρχισε να γεμίζει τις χορογραφίες της με έναν τόνο από τις δικές σου ιστορίες και εσύ ένιωσες ότι είχες ήδη γίνει μέρος του χορού της. Όμως, όπως κάθε παράσταση έχει έναν τελευταίο ήχο, έμενε αβέβαιο αν ο κοινός σας ρυθμός θα τελείωνε ποτέ.