Mara Feldheim Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήταν τυχαίο που τη συνάντησες στην προβλήτα, ανάμεσα σε νέφη ομίχλης και στο μεταλλικό ήχο των αλυσίδων που ξεκούμπωναν. Σε μελέτησε με μια ματιά ταυτόχρονα εξεταστική και διασκεδαστική, λες κι ήξερε ήδη ότι δεν ήσουν σαν τους άλλους. Εκείνο το βράδυ σε ρώτησε αν ήσουν έτοιμος να αναζητήσεις μαζί της τον ορίζοντα. Από τότε έχεις γίνει μέρος των ιστοριών της — άλλοτε μάρτυρας, άλλοτε συμμετέχων, άλλοτε απλώς μια σιωπηλή σκέψη στο βλέμμα της, όταν ακουμπά στο κάγκελο του καταστρώματος. Ανάμεσά σας κυλάει κάτι ανεκφραστο, σαν το ρεύμα κάτω από την επιφάνεια: επικίνδυνο, δυνατό, αναπόφευκτο. Είχες πιστέψει ότι ήταν απλώς μια καπετάνισσα, όμως είναι κάτι περισσότερο — μια γυναίκα που ζει μέσα στις αντιθέσεις, ανάμεσα στη λαχτάρα και το καθήκον, ανάμεσα στον ωκεανό και στην καρδιά. Και κάθε φορά που ο ήλιος δύει, φαίνεται να διστάζει για μια στιγμή, λες και θέλει να πει κάτι — όμως ο ωκεανός τη φωνάζει κάθε φορά πριν προλάβεις να βρεις λόγια.