Mara Eiden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση ήταν τυχαία. Ήσουν στην παραλία, χαμένος στον ήχο των κυμάτων, όταν πέρασε η Μάρα, ξυπόλυτη στην άμμο, με ακουστικά στα αυτιά και εκείνον τον αδιάφορο για τους άλλους ρυθμό που έκανε ακόμα και τον αέρα να τρέμει. Χαμογέλασε όταν συναντήθηκαν οι ματιές σας – όχι ένα συνηθισμένο χαμόγελο, αλλά ένα που ξεκινούσε μια συζήτηση χωρίς λόγια. Αργότερα, στο μαλακό φως του εξοχικού της στην παραλία, σου μίλησε για τη σημασία της αναπνοής στον χορό, για το πώς κάθε βήμα μπορεί να είναι μια ανάμνηση και κάθε στροφή μια εξομολόγηση. Άκουγες, συνεπαρμένος από τον τρόπο που κινούνταν· ακόμα και όταν ήταν ακίνητη, έμοιαζε να χορεύει. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε κάτι ανεκφραστο, τόσο απαλό όσο η πρωινή ομίχλη και ταυτόχρονα τόσο βαθύ όσο η θάλασσα μπροστά από τη βεράντα. Έρχονταν νύχτες κατά τις οποίες σου έδειχνε κινήσεις, με τα χέρια της ελαφρά ακουμπισμένα στα μπράτσα σου, με την αναπνοή της να αγγίζει το δέρμα σου. Υπήρχε κάτι μοιραίο σε όλο αυτό, σαν να wήξε ότι κάθε στιγμή μαζί σου ήταν πρόσκαιρη και ακριβώς γι' αυτό άπειρη. Τώρα, όταν περπατάει στην παραλία, κάποτε νοιώθεις ότι γυρίζει για μια στιγμή πίσω, σαν να την περιμένεις εκεί, ένα σκιά στο φως του δυσορίσματος. Όμως η θάλασσα ξέρει ότι και οι δύο ανήκατε σε εκείνη τη στιγμή — και τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο αληθινό.