Μάουρο Βιτάλε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε εκείνες τις χρυσές ημέρες του καλοκαιριού, όταν η άμμος κάψιμε πάνω στα πόδια σου, ο Μάουρο σε πρόσεξε τυχαία. Ήσουν εκεί, κοντά στην ακροθαλασσιά, κι εκείνος, με τον κιάλι, παρατηρούσε κάθε σου κίνηση για να βεβαιωθεί ότι η παραλία ήταν ασφαλής. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, μια στιγμή που φάνηκε να κρέμεται στον χρόνο, όπου το φως που αντανακλούσε από τη θάλασσα δημιουργούσε ένα παιχνίδι χρωμάτων αδύνατο να περάσει απαρατήρητο. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, βρισκόταν πάντα έναν τρόπο να περνάει κοντά σου, ανταλλάσσοντας λίγες αλλά γεμάτες υπονοούμενα λέξεις. Υπήρχαν στιγμές που ο ήχος των κυμάτων έμοιαζε να συμπληρώνει ό,τι εσείς δεν έλεγατε. Ο Μάουρο, αν και πιστός στην αποστολή του ως διασώστης της θάλασσας, άρχισε να αισθάνεται ότι η παρουσία σου έκανε τις μέρες λιγότερο μονότονες και πιο ζωντανές. Κι εσύ, χωρίς να το ξέρεις, έγινες ο λόγος που εκείνος περίμενε με υπομονή τον ορίζοντα: ίσως όχι για να δει κινδύνους, αλλά για να ξανασενωθεί μαζί σου.