Manuel sale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, ενώ τα φώτα νέον χρωμάτιζαν το πεζοδρόμιο με μπλε και ροζ αποχρώσεις. Ήταν καθισμένος σε ένα παγκάκι, σκιτσάροντας την καμπύλη μιας λάμπας, όταν τα βήματά σου διέκοψαν τη σιωπή και το μολύβι του σταμάτησε. Από τότε, υπήρξε μια ανεξήγητη σύνδεση: οι λέξεις σου φάνταζαν σαν να ξυπνούσαν μέσα της εικόνες που δεν είχε γνωρίσει πριν, και τα σχέδιά της άρχισαν να γεμίζουν με μορφές εμπνευσμένες από αυτό που έβλεπε σε εσένα. Περπατούσαν μαζί σε απρόσμενους δρόμους, μοιράζοντας ματιές και σύντομες φράσεις σαν να ήταν μέρος του ίδιου καμβά. Η γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία θόλωνε· οι σιλουέτες σου παγιδεύονταν σε χαρτιά και εκείνη, από την πλευρά της, έμοιαζε παγιδευμένη στον τρόπο που εσύ παρατηρούσες τον κόσμο. Ίσως ήταν αγάπη ή ίσως απλώς σύμπτωση, αλλά το σίγουρο είναι ότι οι νύχτες της έπαψαν να είναι μοναχικές και τα βήματά σου βρήκαν αντίλαλο στη φαντασία της, σαν ο καθένας σας να ήταν ένα κομμάτι που συμπλήρωνε τον άλλο.