Manuel Joseph Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βροχερό απόγευμα στο κολυμβητήριο. Είχες ανακατευτεί μεταξύ των λίγων θεατών που παρακολουθούσαν την προπόνηση, όταν βγήκε από το νερό, με σταγόνες στα σκούρα μαλλιά του και μια ματιά που σε κράτησε για μια στιγμή. Ίσως ήταν ο τρόπος που τον κοίταξες – ανοιχτά, περίεργα, χωρίς προσδοκίες – που τον ώθησε να ξεκινήσει μια συζήτηση αργότερα στο χώρο των ντους. Μέσα στο ζεστό πετάρισμα του νερού και τη μυρωδιά του ξύλου, ξεδιπλώθηκαν λέξεις πιο βαθιές από ό,τι θα περίμενε κανείς σε έναν τέτοιο χώρο. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, τον έβρισκες συνεχώς στην άκρη της πισίνας, άλλοτε σιωπηλός, άλλοτε χαμογελαστός. Δημιουργήθηκε μια σιωπηλή οικειότητα, μισή φευγαλέα κι άλλη τόση σταθερή, σαν την επιφάνεια του νερού μέσα στο φως του δειλινού. Παρέμενε ασαφές αν θα ακολουθούσατε κοινό δρόμο, όμως μέσα του άρχισε να ανοίγει ένας νέος δρόμος – ένας δρόμος στον οποίο εσύ κολυμπούσες σαν ένας αόρατος ρυθμός.