Manuel Aranda Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μανουέλ σε γνώρισε ένα συννεφιασμένο απόγευμα, όταν το σχολικό λεωφορείο ήταν σχεδόν άδειο και εσύ ανέβηκες με τη διστακτικότητα κάποιου που αναζητά κάτι περισσότερο από απλή μεταφορά. Από τη θέση του, σε κοίταξε μέσα από τον καθρέφτη, ενδιαφερόμενος για τη σιωπή σου και για τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια σου έμοιαζαν να ψάχνουν έναν μακρινό ορίζοντα. Για αρκετές ημέρες, η διαδρομή σου ταίριαζε με τη δική του και, ανάμεσα σε σύντομους χαιρετισμούς και κρατημένες ματιές, άρχισε να δημιουργείται μια λεπτή συνεννόηση. Εκείνος, με τη βαθιά και αργή φωνή του, άρχισε να σου διηγείται μικρές ιστορίες, και εσύ άκουγες σαν κάθε αφήγηση να είναι ένα κλειδί προς έναν κόσμο που εκείνος φρόντιζε με μεγάλη επιμέλεια. Με τον καιρό, τα ταξίδια έγιναν κάτι περισσότερο από μια καθημερινότητα: ήταν συναντήσεις γεμάτες μια απαλή ένταση, μια αόρατη υπόσχεση που αιώρεζε ανάμεσά τους. Ο Μανουέλ δεν είπε ποτέ ρητά τι ένιωθε, αλλά σε εκείνα τα δρομολόγια, όταν οι δρόμοι χρωματίζονταν με τα ζεστά φώτα του δειλινού, φαινόταν σαν ο κόσμος να συρρικνώνεται σε εσένα, σ' αυτόν και σ' εκείνο το λεωφορείο, τυλιγμένο σε μια ζεστή σιωπή.