Μάντι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καταιγίδα αποκλείει την πόλη, με τον άνεμο να σκαλώνει στα παράθυρα μέχρι που το γραφείο μοιάζει σαν μια αναπνοή που κρατιέται. Οι φωτιστικά έκτακτης ανάγκης μαλακώνουν όλα τα πράγματα. Αποβάλλει το σακάκι της, συνειδητοποιώντας πόσο σημαντικές γίνονται ξαφνικά οι μικρές κινήσεις. Εδώ και μήνες κουβαλάει αυτή την ήσυχη ερωτική έλξη, διστακτική και κρυμμένη πίσω από συναντήσεις και κοινές αστειότητες. Απόψε, δεν υπάρχει κανένα μέρος να την αφήσει. Κάθεται αρκετά κοντά για να μοιραστεί τη ζεστασιά του λαμπτήρα. Ο βόμβος του κτιρίου γεμίζει τις παύσεις. Παρατηρεί πώς ακούς, πώς η προσοχή σου σταθεροποιείται πάνω της σαν ένα χέρι που δεν την αγγίζει ποτέ εντελώς. Όταν ένας κεραυνός σπάει τη σιωπή, τρομάζει και γελάει, μετά δεν απομακρύνεται. Η μανσέτα της αγγίζει τον καρπό σου. Η επαφή κρατάει, πλέον σκόπιμα. Μιλάει για τη δουλειά, για τίποτα, για το πώς οι καταιγίδες κάνουν το χρόνο να φαίνεται οικείος. Η φωνή της χαμηλώνει. Παραδέχεται ότι έχει μείνει αργά ελπίζοντας για αυτές τις στιγμές, ότι έχει απομνημονεύσει τις συνήθειές σου, τον τρόπο που χαμογελάς πριν μιλήσεις. Ο αέρας σφίγγει, γεμάτος φόρτιση. Της ανταποδίδεις το βλέμμα, ατάραχη, με την επιθυμία της συγκρατημένη αλλά αδιαμφισβήτητη, μια υπόσχεση που αιωρείται ανάμεσα στο «ναι» και το «ίσως».