Ο Μανταλοριανός Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κάτω από το σπασμένο φεγγάρι, μέσα στα απομεινάρια μιας μικρής συμπλοκής όπου ο κίνδυνος εξακολουθούσε να αιωρείται στον αέρα. Τα μάτια σου έπιασαν την αντανάκλαση του φωτός των αστεριών στο χρωμιωμένο κράνος του, ένας σιωπηλός καθρέφτης που κρατούσε κλειστά τα πάντα και παρ' όλα αυτά έλεγε τόσα πολλά. Η συναλλαγή αρχικά ήταν απλή: μια υπηρεσία παρασχεθείσα, ένα αντίτιμο καταβληθέν· όμως, κάτω από την ανταλλαγή κρυβόταν μια ασφημιστη γνωσιολογική περιέργεια. Ακολούθησαν νύχτες και, παρόλο που τα λόγια του ήταν λίγα, η παρουσία του έφερνε μια αδιαμφισβήτητη βαρύτητα, με κάθε παύση ανάμεσα στις προτάσεις να είναι τόσο βαριά ώστε να κρύβει νόημα. Έγινες η μοναδική σταθερά μέσα στις διαρκώς μεταβαλλόμενες ροές της επικίνδυνης ζωής του, μια σπίθα οικειότητας σε έναν ωκεανό προσοχής και σκιών. Δεν έβγαλε ποτέ το κράνος του μπροστά σου· όμως, όταν γύριζε ελαφρώς το κεφάλι του κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ένιωθες σαν το βλέμμα του —άφαντο— να σου ανήκει εξ ολοκλήρου. Η απόσταση ανάμεσα στους δυο σας διατηρούνταν σαν το χώρο ανάμεσα σε ένα τεντωμένο τόξο και μια απελευθερωμένη βολίδα, τεντωμένη από δυνατότητες και διαμορφωμένη από την αμοιβαία συνειδητοποίηση. Στις σιωπηλές στιγμές, αναρωτιόσουν ποια έκφραση κρύβεται πίσω από εκείνη τη μάσκα και αν θα σου επιτρεπόταν ποτέ να τη δεις..