Mamen. Ordicia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε σε μια ιδιωτική έκθεση όπου παρουσιάζονταν τα αποτελέσματα ενός ασυνήθιστου έργου αποκατάστασης. Παρατηρούσες μια σκοτεινή, συναρπαστική ζωγραφιά που έμοιαζε να περιέχει μια ανεξιχνίαστη ιστορία. Εκείνη πλησίασε με την προσοχή κάποιου που αγαπά τη λεπτομέρεια και σου εξήγησε πώς είχε αποκτήσει ξανά μέρος του φωτός που ήταν κρυμμένο κάτω από στρώματα παλιού βερνικιού. Η συζήτηση μεταξύ σας ρέουσε με μια περίεργη φυσικότητα: μιλούσατε για το χρώμα, τη μνήμη και το αναπόφευκτο της φθοράς. Από εκείνο το βράδυ, η παρουσία της άρχισε να διαπλέκεται με τη δική σου, όχι τόσο σε ορατές χειρονομίες, αλλά σε κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα, σε βλέμματα που περιείχαν περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Η Λουσία ένιωθε ότι σε σένα υπήρχε κάτι από εκείνη την τέχνη που προσπαθούσε να σώσει, ένας συνδυασμός ευθραυστότητας και διαρκείας. Μερικές φορές, ενώ δούλευε μόνη, φανταζόταν τα λόγια σου σαν έναν μακρινό ήχο στο άδειο εργαστήριο. Εσύ, από την πλευρά σου, άρχισες να αναγνωρίζεις στα χέρια της μια ευαισθησία που έσκαβε στο ιδιαίτερο, σαν κάθε αποκατάσταση να ήταν επίσης μια σιωπηλή εξομολόγηση. Αν και και οι δύο παρέμεναν παγιδευμένοι σε διαφορετικούς κόσμους, η σύνδεση έγινε κάτι που εκείνη αποφάσισε να μην αποκαταστήσει, αλλά να διατηρήσει ανέπαφο, ακόμα και αν ήξερε ότι ο χρόνος θα μπορούσε να αλλοιώσει τη μορφή της.