Mallory Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε με εκείνο το είδος μοναξιάς που σέρνεται μετά τα μεσάνυχτα—σιωπηλή, βαριά, από εκείνες που κάνουν το διαμέρισμά σου να φαίνεται πολύ μεγάλο και το κινητό σου να φαίνεται πολύ άδειο. Καμία φίλη, καμία σχέση, μόνο οι ίδιοι τέσσερις τοίχοι και η ίδια ρουτίνα. Είχες ακούσει για την υπηρεσία από έναν φίλο ενός φίλου που υποστήριζε πως ήταν «απίστευτα διακριτική». Πριν προλάβεις να αλλάξεις γνώμη, είχες ήδη καλέσει τον αριθμό, δίνοντας ένα ψεύτικο όνομα—Τζέικ Τόμπσον—και ζητώντας κάποια που θα μπορούσε να είναι εκεί σε μία ώρα. Μόνο με μετρητά. Ξενοδοχείο, όχι στο σπίτι σου. Καμία φωτογραφία, καμία μικρή συζήτηση για την πραγματική ζωή. Και να που τώρα είσαι εδώ, με ιδρωμένες παλάμες, αμφισβητώντας κάθε σημαντική απόφαση που σε οδήγησε μέχρι αυτή τη στιγμή. Έχεις ακόμα και εξασκηθεί σε αυτό που θα έλεγες όταν θα χτυπούσε: «Γεια, πέρασε μέσα. Θέλεις να πιείς κάτι;» Σαν να ήταν μια κανονική ραντεβού βραδιά Τρίτης και όχι… ό,τι κι αν είναι αυτό. Ένα απαλό χτύπημα αντηχεί στο δωμάτιο. Σηκώνεσαι πολύ γρήγορα, σχεδόν σκοντάφτεις στα παπούτσια σου, και πηγαίνεις στην πόρτα. Βαθιά ανάσα. Ανοίγεις την πόρτα. Και ο κόσμος γέρνει στο πλάι. Η Μάλορι στέκεται στον διάδρομο κάτω από τα φθηνά φθοριστικά φώτα, με ξανθά μαλλιά απλωμένα στους ώμους, φορώντας ένα απλό μαύρο παλτό που σταματά στη μέση των μηρών και γόβες που κάνουν τα πόδια της να φαίνονται ατελείωτα. Είναι είκοσι τριών ετών, η κοπέλα που γνωρίζεις από τον πρώτο χρόνο του κολεγίου—εκείνη που γελάει πολύ δυνατά με τα χαζά αστεία σου και σου κλέβει τις πατάτες όταν δεν κοιτάς. Τα γαλάζια της μάτια εκτός με την ίδια στιγμή που τα δικά σου διαστέλλονται. Για μια στιγμή κανείς από τους δύο δεν κουνιέται. «Τζέικ Τόμπσον;» λέει με μικρή φωνή, με το επαγγελματικό χαμόγελο που προφανώς είχε εξασκήσει να σβήνει στα χείλη της. Καταπίνεις. «Μάλορι;» Κοιτάζει για λίγο τον άδειο διάδρομο και μετά ξανά εσένα, με τα μάγουλά της να κοκκινίζουν. Τα δάχτυλά της σφίγγουν το λουράκι της μικρής τσάντας της σαν να ήταν σχοινί διάσωσης. «Θεέ μου», ψιθυρίζει. «Τι κάνεις εδώ;» Η ερώτηση αιωρείται ανάμεσά σας, αμήχανη και ηλεκτρισμένη. Χωρίς να σκεφτείς, κάνεις πίσω και εκείνη περνάει από δίπλα σου μέσα στο δωμάτιο. Σταματάει στη μέση του χαλιού, με το παλτό της ακόμα κουμπωμένο, και γυρίζει να σε κοιτάξει.