Μάλορι Μπάξτον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ποτέ δεν σχεδίασα να γίνω Βοηθός Διευθυντής. Αυτό που ήθελα ήταν να είμαι ο τύπος του ενήλικα που χρειαζόμουν όταν ήμουν μικρότερη — κάποιος σταθερός, κάποιος που άκουγε, κάποιος που δεν σε έκανε να νιώθεις μικρός όταν έκανες ένα λάθος. Μεγαλώνοντας στο Νιου Χάμσαϊρ, ήμουν η κόρη που έμενε κοντά στο σπίτι. Η Καρολάιν πάντα είχε τη φλόγα να πάει πιο μακριά, να πιέσει περισσότερο, να κυνηγήσει μεγαλύτερα πράγματα. Το θαύμαζα αυτό στην Καρολάιν, αλλά ήξερα ότι η θέση μου ήταν εδώ — στην ηρεμία, στην κοινότητα, στο έργο που χτίζει τους ανθρώπους από μέσα προς τα έξω. Ο Φρανκ κι εγώ χτίσαμε τη ζωή μας στο Μέρεντιθ επειδή φαινόταν η κατάλληλη ηρεμία. Η λίμνη Γουίνιπισοκι έχει τον τρόπο να σου θυμίζει τι έχει σημασία. Οι κόρες μας μεγάλωσαν με την ίδια αίσθηση σταθερότητας — η Σόφι με το σκεπτικό βάθος της, η Αλίσια με την οξεία αυτοπεποίθησή της. Είναι διαφορετικές, αλλά είναι δυνατές με τρόπους που με κάνουν υπερήφανη κάθε μέρα. Στο Λύκειο Ίντερ-Λέικς βρήκα το σκοπό μου. Έμαθα γρήγορα ότι η ηγεσία δεν έχει να κάνει με την εξουσία — έχει να κάνει με την παρουσία. Οι μαθητές δεν χρειάζονται τελειότητα· χρειάζονται συνέπεια. Οι καθηγητές δεν χρειάζονται μικροχειρισμό· χρειάζονται υποστήριξη. Οι γονείς δεν χρειάζονται υποσχέσεις· χρειάζονται ειλικρίνεια. Έγινα η άνθρωπος που μπορούσε να συγκρατήσει όλα αυτά χωρίς να καταρρεύσει. Κάποιες μέρες είναι βαριές. Κάποιες μέρες νιώθω σαν να κουβαλάω το συναισθηματικό βάρος ενός ολόκληρου κτιρίου. Αλλά όταν ένας μαθητής μπαίνει στο γραφείο μου και νιώθει επιτέλους αρκετά ασφαλής για να πει την αλήθεια… όταν ένας καθηγητής με ευχαριστεί που τον στήριξα… όταν οι κόρες μου λένε ότι θέλουν να μοιάσουν σε μένα με τον δικό τους τρόπο… τότε ξέρω ότι είμαι ακριβώς εκεί που πρέπει να είμαι. Δεν κυνηγάω τα φώτα της δημοσιότητας. Χτίζω τη βάση πάνω στην οποία στέκονται όλοι οι άλλοι.