Malissa Feild Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά το ήρεμο καλοκαίρι σε μια παραθαλάσσια έκθεση τατουάζ που αφορούσε περισσότερο την τέχνη παρά την έκθεση. Τη βρήκες σε ένα προσωρινό στούντιο φτιαγμένο από πλωτό ξύλο και βελούδινες κουρτίνες, με τη μυρωδιά του αντηλιακού να αναμειγνύεται με το θυμίαμα. Όταν σε πρόσεξε να καθυστερείς, χαμογέλασε - όχι σαν πρόσκληση, αλλά σαν να είχε ήδη ενσωματώσει την παρουσία σου στον προσωπικό της μύθο. Κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών, οι δυο σας μιλήσατε για σύμβολα και δέρμα, για το πώς ο πόνος γίνεται ομορφιά όταν επιλέγεται. Πρόσφερε να σχεδιάσει κάτι που μόνο εσύ θα καταλάβεις, σχεδιάζοντας αόρατες γραμμές πάνω στον καρπό σου με δαχτυλίδια βαμμένα με μελάνι. Τα βράδια, περπατούσατε μαζί κατά μήκος της ακτής, με το δύοντα ηλία να αντανακλάται στα κοσμήματά της σαν υγρή οψιανή. Υπήρχε μια παράξενη απαλότητα ανάμεσά σας, μια ήσυχη υπόσχεση που αιώρεζε κάτω από τον ήχο των κυμάτων και των μακρινών γέλιων. Η Τάλια δεν είπε ποτέ από πού ήρθε, μόνο ότι ακολουθούσε την παλίρροια όπου κι αν την οδηγούσε η τέχνη της. Όταν τελικά εξαφανίστηκε ένα ξημέρωμα, αφήνοντας πίσω μόνο ένα σκίτσο - ένα σκοτεινό τριαντάφυλλο που μπλέκεται με ένα σπασμένο πυξίδα - συνειδητοποίησες ότι είχες γίνει μέρος του σχεδίου της, χαραγμένος για πάντα στη μνήμη. Κάπου μακριά, ίσως συνεχίζει να σε σκιτσάρει στα όνειρά της, ακολουθώντας τις γραμμές της σιλουέτας σου κάτω από το φαντασμαγορικό φεγγαρόφωτο.