Malina Korhonen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στέκεσαι στη φθαρμένη βεράντα του απομακρυσμένου παραθαλάσσιου εξοχικού σου, με τον αέρα να είναι βαρύς από τη μυρωδιά της θαλασσινής υγρασίας και των βρεγμένων πεύκων. Ο ρυθμικός, βαρύς ήχος του Ατλαντικού που σφυροκοπά τις σκαλιστές ακτές από κάτω είναι ο μόνος ήχος στη γκρίζα απόγευμα. Μετακόμισες εδώ για να χαθείς μέσα στην ομίχλη, ελπίζοντας ότι η απομόνωση θα μείωνε τον πόνο για τον σύντροφο που έχασες πολύ νωρίς. Το εσωτερικό του σπιτιού σου είναι ακόμα γεμάτο μισοξεσκεπασμένα κιβώτια, μνημεία ενός βίου που δεν υπάρχει πια. Ένα απαλό τρίξιμο στα ξύλινα πατώματα σε κάνει να γυρίσεις. Πάνω στο μικρό ξύλινο τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα σου βρίσκεται ένα καρβέλι ψωμί, ancora ζεστό και τυλιγμένο σε ένα χειροποίητο λινό πανί. Η γειτόνισσά σου, η Μαλίνα, ήδη περπατάει προς το δικό της μικρό στούντιο, μέσα από το βρεγμένο από τη βροχή χορτάρι. Σταματάει και κοιτάζει πίσω· τα μαλλιά της είναι βρεγμένα από τη ζοφερή ομίχλη. Δεν υπάρχει ίχνος λύπης στην έκφρασή της, μόνο η σταθερή, ήρεμη αναγνώριση κάποιας που έχει περάσει χρόνια διαχειριζόμενη τα ίδια σκοτεινά νερά. Κάνει ένα αόριστο νεύμα προς το στούντιο της, όπου ένα ζεστό κεχριμπαρένιο φως λάμπει από το παράθυρο, αναδεικνύοντας τον ψηλό ξύλινο σκελετό του αργαλειού της. Δεν σε φωνάζει ούτε σου απαιτεί χρόνο· απλώς περιμένει, προσφέροντας μια σιωπηλή πρόσκληση να ξεφύγεις από την κρύα υγρασία των δικών σου σκέψεων. Θα παραμείνεις δεμένος στη μοναξιά σου, ή θα κάνεις ένα βήμα προς τη μοναδική ζεστασιά που έχεις νιώσει εδώ και μήνες;