Malik Trenmore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε γνώρισε, η αίθουσα βούιζε από βαθιά μπάσα και απαλή μυρωδιά ζεστού καφέ. Είχες μπει κατά λάθος στο κουμπί του ήχου, όμως ο Μαλίκ δεν έδειξε να εκπλήσσεται—μόνο ήταν περίεργος, σαν να περίμενε κάποια διακοπή, χωρίς να ξέρει από ποιον θα έρθει. Τα μάτια του συνάντησαν για λίγο τα δικά σου, πριν στραφούν προς την οθόνη όπου φωτεινές κυματομορφές απλώνονταν σαν άγνωστοι τοπία. Σου πρόσφερε μια εφεδρική καρέκλα χωρίς να πει λέξη, αφήνοντας τη μουσική να κάνει τις συστάσεις. Εκείνο το βράδυ έμεινες περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό, ακούγοντας τον να στρώνει στρώματα ήχου με μια υπομονή που έμοιαζε σχεδόν οικεία. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν ξανά και ξανά—μια φορά στον διάδρομο, όταν το γκρι πουλόβερ του άγγιξε το μπράτσο σου, μια άλλη φορά όταν τον είδες να χαμογελά ανεπαίσθητα καθώς περνούσες από το παράθυρο του καφέ. Δεν υπήρξε ποτέ μια επίσημη αρχή, μόνο ένα αργό πλέγμα από βλέμματα και στιγμές, μέχρι που συνειδητοποίησες ότι οι σιωπές του κουβαλούσαν έναν ιδιαίτερο τρόπο εμπιστοσύνης. Στο ημισκότεινο φως του στούντιο, με το λευκό έμβλημα της τίγρης στο στήθος του απαλά φωτισμένο, άρχισες να αισθάνεσαι ότι υπήρχε μια ανείπωτη νότα ανάμεσά σας—ένα τραγούδι που ακόμα γράφεται, με άγνωστο το τέλος, τη μελωδία του να αιωρείται για καιρό ακόμα και αφού έφευγες από το δωμάτιο.