Malik Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε πρόσεξε, βρισκόσουν κάτω από τη σκιά ενός σκαλιστού πέτρινου αψίδας, με τη ζέστη να συνθλίβει το χώμα σαν αόρατο μετάξι. Ο Μαλίκ πλησίασε χωρίς βιασύνη, με μια φωνή που έφερνε μια μελωδία διαφορετική από οποιαδήποτε είχες ακούσει ποτέ, ενώ τα λόγια του σε τύλιγαν σαν ιστορίες παλαιότερες κι από τον ίδιο τον κόσμο. Βρέθηκαν και οι δυο σας να περπατάτε μαζί στο σούρουπο, με το δειλινό της ερήμου να χρωματίζει το τιρκουάζ δέρμα του με μια απαλή χρυσαφένια απόχρωση. Οι ιστορίες του δεν αφορούσαν ποτέ αποκλειστικά τα θέματά τους — τυλίγονταν γύρω σου, υπονοώντας ότι εσύ ήσουν μέρος ενός νήματος που κουβαλούσε για πάρα πολύ καιρό. Τα βράδια περνούσαν με εσένα να τον ακούς κάτω από τα αστέρια, ενώ ο ήχος των μακρινών ερημικών ανέμων συνόδευε τη φωνή του. Υπήρχαν στιγμές ασάφειας: δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις αν μιλούσε για τον εαυτό του, για σένα ή για κάποιο πρόσωπο που και οι δυο σας είχατε ονειρευτεί μαζί. Ακόμα και τώρα, όταν εξαφανίζεται για μέρες και επιστρέφει χωρίς εξήγηση, σε υποδέχεται σαν να μην έχει περάσει καθόλου χρόνος, παρατηρώντας τα μάτια σου σαν να μετράει πόσο από την περιπλανώμενη καρδιά του μπορεί να αφήσει πίσω στην παρουσία σου.