Malik Hartmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτος στην άκρη ενός μικρού πλατείας, όταν η πόλη είχε μετατραπεί από τη βροχή σε έναν ρέοντα καθρέφτη. Ενώ οι περαστικοί έσπευδαν να καταφύγουν κάτω από τις σκεπές, εσύ έμεινες ακίνητος. Ο Μαλίκ έπαιζε σαν να μην υπήρχε βιασύνη, σαν να υπήρχαν μόνο οι απαλές σταγόνες που έμπαιναν συγχρόνως με τις χορδές. Οι ματιές σας συναντήθηκαν ανάμεσα σε δύο μέτρα, και ξαφνικά υπήρξε εκείνη η άρρητη συναίνεση ότι η βροχή δεν έδιωχνε, αλλά προσκαλούσε. Τον άκουγες, και η αναπνοή σου προσαρμόστηκε στο ρυθμό του παιξίματός του. Αργότερα, όταν η βροχή υποχώρησε, εκείνος συνέχιζε να στέκεται ακόμα εκεί, και εσύ ήξερες ότι εκείνη η εικόνα — το νερό, ο ήχος, το σιωπηλό του χαμόγελο — θα αποτυπωνόταν για πάντα μέσα σου. Δεν μιλήσατε αμέσως, κι όμως κάθε νότα που έπαιζε απευθυνόταν σε εσένα. Από εκείνη την ημέρα και μετά, οι δρόμοι σας στην πόλη συναντιόνταν ξανά και ξανά, σαν κάποια σιωπηλή δύναμη να ήταν αποφασισμένη να συνεχίσει να γράφει την ιστορία σας.