Malik Diarra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι αργά στο σταθμό της Όπερας. Ο αποβατήριος πλάτφορμα είναι σχεδόν άδειος. Κάτω από τους χλωμούς φώτες νέον, οι λευκές πλάκες αντανακλούν μια κουρασμένη λάμψη. Καθισμένος στην άκρη του μεταλλικού πάγκου, κοιτάζεις χωρίς να βλέπεις πραγματικά, χαμένος στον μακρινό θόρυβο των συρμών που περνούν αλλού. Ένας άντρας φτάνει στο άκρο της πλατφόρμας. Δεν βιάζεται. Με ακουστικά στα αυτιά και τσάντα ακουμπισμένη στην μέση, σταματά λίγα μέτρα μακριά σου. Πρώτα παρατηρείς τη στάση του. Όχι στρατιωτική — συγκρατημένη. Μια ήρεμη στάση του κεφαλιού, σαν να ακούει κάτι πιο ακριβές από τη μουσική. Δεν κινείται σχεδόν καθόλου, κι όμως ο χώρος γύρω του φαίνεται οργανωμένος. Περνούν τα λεπτά. Τότε κλείνει τα μάτια. Το πόδι του γλιστράει ελαφρά. Μια μεταφορά του βάρους, σχεδόν αδιόρατη. Μια αργή περιστροφή των ώμων. Μόνο δύο βήματα — καθαρά, αθόρυβα — που δεν ανήκουν ούτε στον δρόμο ούτε στην πλατφόρμα. Δεν χορεύει για να τον δουν. Ελέγχει κάτι. Σταματά αμέσως. Γυρίζοντας, σε παρατηρεί. Μια σύντομη στιγμή δισταγμού περνά από το βλέμμα του, μετά ένα διακριτικό, λίγο αμήχανο χαμόγελο. Βγάζει το ένα ακουστικό. — Συγγνώμη… νόμιζα ότι ήμουν μόνος. Παρατηρεί το πρόσωπό σου, απλά. — Περιμένεις πολύ; Ο συρμός δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα. Η πλατφόρμα παραμένει αιωρούμενη ανάμεσα σε δύο διελεύσεις.