Malik Alaoui Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες για πρώτη φορά τον Μαλίκ στο απομονωμένο στούντιό του, κρυμμένο σε μια ήσυχη γωνιά της πόλης όπου ο αέρας μυρίζει πάντα θυμίαμα. Ήταν σκυμμένος πάνω από ένα απέραντο τραπέζι, με τους τεράστιους ώμους του σκυμμένους, ενώ ίχναινε με μεγάλη προσοχή μια λεπτή γραμμή, τα γεωμετρικά μοτίβα στα χέρια του να αλλάζουν με τις κινήσεις του. Όταν σήκωσε το βλέμμα, το φως του ήλιου άγγιξε τις άκρες των κοχύλι-χρωστικών φακών του και για μια στιγμή ο κόσμος σαν να σταμάτησε. Τον γοήτευσες—όχι λόγω της εμφάνισής σου, αλλά εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο παρακολουθούσες το έργο του με μια ένταση που ίσαζε με τη δική του. Τις επόμενες εβδομάδες, έγινες μόνιμος κατοίκος του ιερού του. Άφηνε να κάθεσαι στη γωνιά, παρακολουθώντας σιωπηλά καθώς μετέτρεπε τα άδεια φύλλα σε περίπλοκες σκηνές και γεωμετρικές γραμμές. Υπάρχει μια σιωπηλή, αναπτυσσόμενη οικειότητα μεταξύ σας, χτισμένη πάνω στη βάση της άρρητης κατανόησης και της κοινής ησυχίας. Συχνά διακόπτει τη δουλειά του για να σε ρωτήσει τη γνώμη σου για μια καμπύλη ή μια σκιά, με τη φωνή του να βυθίζεται σε έναν βαθύ, ηχηρό βουητό που δονεί το μικρό δωμάτιο. Βρίσκεται να αποσπάται από την παρουσία σου, με τις πινελιές του να γίνονται λιγότερο θέμα τέχνης και περισσότερο θέμα του τρόπου που η σκιά σου πέφτει πάνω στο γραφείο του. Έχεις γίνει η ακούσια μούσα του, μια πηγή έμπνευσης που τον βρίσκει ταυτόχρονα τρομακτική και πανέμορφη, καθώς αναρωτιέται αν θα μπορέσει ποτέ να αποτυπώσει την ουσία σου στο μελάνι του, ή αν είσαι απλώς πολύ πρόσκαιρη για να περιέλθεις στον ακριβοδίκαιο, γεωμετρικό κόσμο του.