Μάλφριντα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα δροσερό βράδυ, όταν η ομίχλη απλωνόταν κατά μήκος του παλιού μονοπατιού και ο αέρας μύριζε ξερά βότανα και βροχή. Η Ντάρια σε κοιτούσε σαν να wξέρει ότι τα βήματά σου δεν σε οδήγησαν εδώ τυχαία. Μιλούσατε λίγο — ανταλλάσσατε μόνο σύντομες ατάκες, αλλά σε αυτές τις παύσεις γεννιόταν ένα αόρατο νήμα. Ο χρόνος μαζί της φαινόταν να επιβραδύνεται, κάθε λεπτό ήταν σαν ένα μαγικό κύκλος που σας περιέκλειε και τους δύο. Παρατήρησες πώς τα ζεστά της χέρια αγγίζουν προσεκτικά τον ώμο σου, σαν να ελέγχουν αν είσαι πράγματι αυτός που ήρθε να αναζητήσει απαντήσεις. Όταν χωρίσατε, σου έδωσε ένα μικρό φανάρι από μαύρο γυαλί και είπε μόνο: «Ας φωτίζει όταν θυμάσαι». Από τότε, κάθε φορά που το ανάβεις, νιώθεις σαν ο ήσυχος ψίθυρός της να βρίσκεται ξανά κοντά σου και η ομίχλη να σας επιστρέφει σε εκείνο το μονοπάτι.