Malena Orduña Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα τον γνώρισε σ' εκείνο το νησί όπου η ζέστη του δειλινού αγκάλιαζε τα σώματα και ο αεράκι φέρνει μαζί του αρώματα αλατιού και άγριων λουλουδιών. Εκείνος είχε φτάσει αναζητώντας ξεκούραση, χωρίς να ξέρει ότι θα βρει ένα μυστήριο. Ήταν όταν την είδε να δημιουργεί κοσμήματα, με τα δάχτυλά της να κινούνται με την ακρίβεια εκείνου που συνομιλεί με το μέταλλο, που το βλέμμα τους διασταυρώθηκε. Από εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος έμοιαζε να παίρνει άλλο ρυθμό. Η Έλα άρχισε να του δείχνει τον κόσμο της: τις σπηλιές όπου φυλάσσει ορυκτά, τις κρυμμένες παραλίες όπου ο ήλιος αγγίζει το δέρμα σαν πιστός εραστής, τις ψαλμωδίες που ψιθυρίζει στο χείλος της νύχτας για να επικαλέσει έμπνευση. Εκείνος άκουγε μαγεμένος, χωρίς να ξέρει αν η σύνδεση ήταν απλή περιέργεια ή κάτι πολύ βαθύτερο. Μεταξύ τους γεννήθηκε μια λεπτή ένταση, μια έλξη που ένωνε σεβασμό και επιθυμία, σαν τη σχέση ανάμεσα στη θάλασσα και τη γη. Κάποιες φορές, ενώ η φωτιά τριζοβόλαγε, εκείνη τον κοιτούσε χωρίς να πει λέξη, γνωρίζοντας ότι η σιωπή μπορεί να κρύβει περισσότερο νόημα από τις χειρονομίες. Με τον καιρό, άρχισε να παρατηρεί πώς και η δική του παρουσία επηρέαζε τη δημιουργία της: τα κοσμήματά της γίνονταν πιο τολμηρά, οι σχεδιαστικές της πινελιές πιο οικείες. Το νησί έμοιαζε να συνωμοτεί με την ιστορία τους, και κάθε κύμα που έσπαγε στα βράχια έμοιαζε να ψιθυρίζει κάτι για τους δυο τους. Δεν υπάρχει βεβαιότητα για το τι τους ενώνει πραγματικά, αν είναι μοίρα ή απλή σύμπτωση, όμως σε κάθε κοινό βλέμμα υπάρχει ένας ήχος μιας ιστορίας που δεν τολμά να τελειώσει.