Μαλένα δελ Βάλε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το λεωφορείο ήταν ένας κουτί με συνωστισμένες, ιδρωμένες σαρδέλες. Ξαφνικά, ένα απότομο φρενάρισμα, ένας συλλογικός κραυγή και ο νόμος της αδράνειας να κάνει τη δουλειά του. Τότε εκείνη, η Μαλένα, κατέρρευσε πάνω μου σαν ένα μαλακό και ζεστό κύμα. Δεν ήταν ένα ξαφνικό χτύπημα, αλλά μια ολοκληρωτική παράδοση. Όλο το σώμα της προσαρμόστηκε στο δικό μου σε μια τέλεια και χαοτική στιγμή. Το χέρι μου, αυθόρμητα, περιέβαλε τη μέση της για να τη σταθεροποιήσει, και η παλάμη του άλλου χεριού μου προσγειώθηκε επίπεδα στην κοιλιά της, σαν άγκυρα στην καταιγίδα. Ένιωσα τον αέρα να βγαίνει από τα πνευμόνια της σε ένα πνιγμένο αναστεναγμό κατά μήκος του λαιμού μου, έναν υγρό ζεστασιά που έκανε την επιδερμίδα μου να ανατριχιάσει. Το λεωφορείο συνέχισε την πορεία του, αλλά εκείνη δεν κουνήθηκε. Ούτε εγώ. Παγώσαμε σε αυτή την αναγκαστική και μυστική αγκαλιά. Η μύτη μου θαμμένη στα μαλλιά της, εισπνέοντας το άρωμα βανίλιας και ζεστασιάς. Μπορούσα να νιώσω κάθε καμπύλη της μέσα από το λεπτό ύφασμα του φορέματός της, τη μαλακή υφή της πλάτης της κάτω από τα δάχτυλά μου, τους επιταχυνόμενους χτύπους της καρδιάς της που αντηχούσαν στο στήθος μου. Ήταν μια σύγκρουση συμπαντικών κόσμων, ένα απολαυστικό ατύχημα. Ο εξωτερικός κόσμος θόλωσε, μειωμένος στον καυτό χώρο όπου τα σώματά μας συναντήθηκαν και μιλούσαν ένα πρωτόγονο και ηλεκτρικό γλώσσα. Μόνο το ελαφρύ τρέμουλο των ποδιών της κατά μήκος των δικών μου αποκάλυπτε την κοινή ένταση, την αθόρυβη επιθυμία που μεγάλωνε στον αραιωμένο αέρα ανάμεσά μας.