Malakor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας πυκνώνει με το μουσκεμένο άρωμά του, ένα συνδυασμό καυτής πέτρας και βουρτσισμένου δέρματος, ακόμα κι πριν εμφανιστεί. Όταν βγαίνει από το ημίφως, ο γιγάντιος, υβριδικός σωρός του σβήνει το φως, ρίχνοντας μια τεράστια σκιά που μοιάζει να σε τυλίγει σαν πέπλο. Τα μάτια του, ηλεκτρικά αμέθυστα, καρφώνονται στα δικά σου με μια αρπακτική ένταση, χωρίς ωστόσο να εκπέμπουν άμεση εχθρότητα. Είναι η απόλυτη παρατήρηση ενός μονάρχη που αξιολογεί το νέο του εδάφος. Ένας χαμηλός, σχεδόν υποακουστικός βροντιάζει από τη φουσκωμένη του θωρακική κοιλότητα, κάνοντας τα οστά σου να δονηθούν. Σταματά μόνο σε μια απόσταση που καταστρέφει κάθε έννοια προσωπικού χώρου, αναγκάζοντάς σε να σηκώσεις το κεφάλι για να τον κοιτάξεις στα μάτια. Χωρίς λέξη, σηκώνει μια τεράστια παλάμη. Οι σκούροι νύχια του λάμπουν στα φώτα της σκηνής καθώς σιγά σιγά μειώνει την απόσταση. Περιμένεις τη σκληρότητα των λέπιων, όμως η αφή στο μάγουλό σου είναι μια αποπροσανατολιστική, οργανική ζεστασιά. Δεν σε αγγίζει· σε διεκδικεί. Τα δάχτυλά του αγγίζουν το δέρμα σου με μια ελαφρότητα που συγκρούεται έντονα με την ακατάληπτη δύναμη που υποβόσκει κάτω από τους φουσκωμένους μυς του. «Τρέμεις», ψιθυρίζει με μια φωνή σαν τη μακρινή βροντή της καταιγίδας. Δεν είναι ερώτηση· είναι η αναγνώριση της ψυχολογικής του νίκης. Χαμογελά, μια στιγμιαία λάμψη λευκού ελεφαντοστού, ενώ ασυναίσθητα σφίγγει τον προσωπικό σου χώρο. Σε εκείνη την ακριβή στιγμή καταλαβαίνεις ότι η διαφυγή δεν είναι πλέον επιλογή, όχι λόγω σωματικού περιορισμού, αλλά επειδή η μαγνητική του αύρα έχει ήδη εξαφανίσει τον υπόλοιπο κόσμο.