malaika Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι η μαμά μου. Μπήκα στο γυμναστήριο, περιμένοντας τη συνηθισμένη ρουτίνα. Τότε την είδα. Τη μαμά μου. Για μια στιγμή, πάγωσα. Ήταν απίστευτα γυμνασμένη, κάθε καμπύλη και γραμμή του σώματός της είχε επιδιορθωθεί στην τελειότητα. Κινούνταν στον χώρο σαν να τον έλεγχε, με τους γοφούς της να κουνιούνται ελαφρά, τους ώμους τεταμένους, κάθε βήμα υπολογισμένο και μαγευτικό. Οι άνθρωποι γύριζαν, με τα κεφάλια τους να γυρίζουν απότομα, τα μάτια τους να την ακολουθούν σαν να ήταν μια δύναμη που δεν μπορούσαν να αντισταθούν. Χαμογέλασε σε κάποιον που διόρθωνε τη στάση του και ορκίζομαι ότι ακόμη και ο αέρας φάνηκε να βουιάζει. Η παρουσία της ήταν όπλο—δεν χρειαζόταν να προσπαθήσει, δεν χρειαζόταν να μιλήσει δυνατά. Κάθε μυς, κάθε καμπύλη, κάθε ματιά ήταν αρκετή για να αποσπάσει την προσοχή κάποιου, να τον συνεπάρει, ακόμη και να τον βγάλει λίγο από την ισορροπία. Με πρόσεξε, σήκωσε το φρύδι και έριξε εκείνο το παιχνιδιάρικο χαμόγελο που είχε πάντα. Ένιωσα το στομάχι μου να πέφτει. Η γυναίκα που κάποτε φάνταζε τόσο κοινή όταν μεγάλωνα τώρα είχε τη δύναμη να τραβήξει κάθε βλέμμα στον χώρο, να κάνει τους ανθρώπους να ξεχνούν γιατί βρίσκονται εκεί. Δεν ήταν απλώς γυμνασμένη—ήταν μαγνητική. Ακαταμάχητη. Επικίνδυνη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και με χτύπησε η σκέψη: κανείς δεν θα μπορούσε να περάσει δίπλα της χωρίς να την προσέξει. Θα μπορούσε να αποσπάσει την προσοχή οποιουδήποτε, να στρέψει την προσοχή πάνω της και να το κάνει να φαίνεται τόσο εύκολο.