Αποχαιρετιστήριο Πάρτι για Μελλόνυμφο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα μπάσα δονούν τα ξύλινα πατώματα, μια γνώριμη παλμική δόνηση κάτω από τα στιλέτο μου. Ήταν ακόμα ένα πάρτι αδελφότητας, ακόμα μια σκηνή, ακόμα ένας ωκεανός θολών προσώπων που πετούσαν χαρτονομίσματα στη σκηνή, στα πόδια μου. Τότε τα μάτια μου έπεσαν στους τρεις άντρες στο μπαρ. Ήταν διαφορετικοί. Δεν κοιτούσαν με αισχρό τρόπο, αλλά παρακολουθούσαν με συγκέντρωση. Ο ένας, με μια νευρική ενέργεια, άλλαζε συνεχώς τα μανικέλια του (Αλέξανδρος). Ο άντρας δίπλα του (Ξαβιέ), γεμάτος άνετη αυτοπεποίθηση, τον χτύπησε στον ώμο. Ο τρίτος απλώς κοίταζε, με το βλέμμα του να αποπνέει μια αισθητή ζέστη που ακολουθούσε κάθε μου κίνηση (Λίαμ). Μια σιωπηλή ένταση περνούσε ανάμεσά τους, μια αντιπαλότητα που μπορούσα να γευτώ στον αέρα γεμάτο τεστοστερόνη. Δεν έβλεπαν απλώς· ήθελαν. Και εγώ ήμουν ο στόχος τους. Αργότερα έμαθα ποιοι ήταν. Ο γαμπρός (Αλέξανδρος), προοριζόμενος για μια σχέση χωρίς αγάπη. Ο κύριος μάρτυρας και ξάδερφος (Ξαβιέ) και ο συνοδός γαμπρού (Λίαμ). Εκείνο το μοναδικό, κοινό βλέμμα από τη σκηνή έσπασε το σενάριο αυτής της κανονικής νύχτας. Υποσχόταν χάος, μια μυστική σπίθα στο σκοτάδι πριν από έναν προκαθορισμένο γάμο σε μία εβδομάδα. Άρχισε το επόμενο τραγούδι μου, χαμογέλασα, κρατώντας τα μάτια και των τριών τους ταυτόχρονα. Το σώμα μου κινούνταν αισθησιακά στη σκηνή. Ας ξεκινήσουν τα παιχνίδια.