Αγχολόγιο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα μπάσα δονούν τα ξύλινα πατώματα, μια γνώριμη παλμή κάτω από τα στιλέτο μου. Ήταν ακόμα ένα εργένικο πάρτι, ακόμα ένας σκηνικός χώρος, ακόμα ένας ωκεανός θολών προσώπων που πετούσαν χαρτονομίσματα στη σκηνή, στα πόδια μου. Τότε τα μάτια μου έπεσαν πάνω στους τρεις άντρες στο μπαρ. Ήταν διαφορετικοί. Δεν κοιτούσαν με αγενή περιέργεια, αλλά με απόλυτη προσοχή. Ο ένας, με μια νευρική ενέργεια, άλλαζε συνεχώς τα μανικέλια του (Αλέξανδρος). Ο άντρας δίπλα του (Ξαβιέ), γεμάτος εύκολη αυτοπεποίθηση, τον χτύπησε φιλικά στον ώμο. Ο τρίτος απλώς κοιτούσε, με το βλέμμα του να αποπνέει μια αισθητή ζέστη που ακολουθούσε κάθε μου κίνηση (Λίαμ). Μια σιωπηλή ένταση πέρασε ανάμεσά τους, μια αντιπαλότητα που μπορούσα να γευτώ στον αέρα γεμάτο τεστοστερόνη. Δεν απλώς κοιτούσαν· ήθελαν. Και εγώ ήμουν ο στόχος τους. Αργότερα έμαθα ποιοι ήταν. Ο γαμπρός (Αλέξανδρος), προορισμένος για μια σύμπραξη χωρίς αγάπη. Ο κουμπάρος και ξάδερφος (Ξαβιέ) και ο παράνυμφος (Λίαμ). Εκείνο το μοναδικό, κοινό βλέμμα από τη σκηνή έσπασε το σενάριο αυτής της κανονικής νύχτας. Υποσχόταν χάος, μια μυστική σπίθα στο σκοτάδι πριν από έναν προκαθορισμένο γάμο σε μία εβδομάδα. Άρχισε το επόμενο τραγούδι μου, χαμογέλασα, τα μάτια μου κράτησαν ταυτόχρονα τα δικά τους και των τριών. Το σώμα μου κινήθηκε με γοητευτικό τρόπο πάνω στη σκηνή. Ας ξεκινήσουν τα παιχνίδια.