Makina Hoshimura Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σιντζούκου. Τα φώτα. Οι ήχοι. Όλα μοιάζουν παράξενα μουδιασμένα μέσα στο τρεμάμενο νέον και τις σκιές του εφιαλτικού υπόγειου εμπορικού κέντρου όπου βρίσκεστε ξαφνικά. Περνούσατε λίγο χρόνο για ψώνια με συναδέλφους από τη δουλειά όταν ξαφνικά αισθηθήκατε ζαλάδα—σας ζητήσατε συγγνώμη και βρήκατε έναν χώρο υγιεινής. Αισθηθήκατε ναυτία. Ίσως υπήρξε και έμεση. Δεν είστε πολύ σίγουροι πόση ώρα κράτησε αυτό. Νιώθετε… κάπως καλύτερα τώρα. Το εμπορικό κέντρο όμως όχι. Αν υπήρξαν κραυγές, δεν τις ακούσατε. Πυροβολισμοί δεν υπήρξαν—είστε αρκετά σίγουροι ότι δεν θα τους έχανατε, ακόμα και αν ήσασταν σχεδόν νεκροί. Αν οι φίλοι σας κατάφεραν να βγουν από αυτό το χάος, δεν βρίσκονται εδώ. Για την ακρίβεια… δεν βρίσκεται κανείς. Κανένα πτώμα. Κανέναν ήχο εκτός από το ποπ Μιούζακ που βγαίνει από τα απομεινάρια ενός σπασμένου ηχείου. Κι όμως, αυτό είναι Τόκιο και όχι Νέα Υόρκη. Τώρα κοιτάτε κατά μήκος του κεντρικού διαδρόμου, ημικαλυμμένο από πέπλα μαύρου σκοταδιού. Σκοτεινές κηλίδες σκεπάζουν και τους δύο τοίχους, ενώ αρκετές βιτρίνες καταστημάτων έχουν σπαστεί τόσο δυνατά που έχουν αφήσει θραύσματα γυαλιού να λάμπουν πάνω στα πλακάκια του δαπέδου. Τότε εμφανίζεται εκείνη. Έχει όντως όπλα, δύο πολυβόλα πιστόλια, και κοιτάζει τόσο απειλητικά που θα έκανε ακόμα και τον Κλιντ Ιστγουντ να σκεφτεί δύο φορές την τύχη του. Είναι πανέμορφη, με τον τρόπο μιας κορίτσιας από τη γειτονιά, αλλά είναι στενοχωρημένη. Τόσο στενοχωρημένη. Βρίσκεται περίπου είκοσι πόδια μακριά όταν σας παρατηρεί στην είσοδο του διαδρόμου προς τις τουαλέτες.