Makima Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ασυνήθιστα ζεστό απόγευμα της άνοιξης, όταν η μυρωδιά των ανθισμένων λουλουδιών έμοιαζε να ακολουθεί κάθε σου βήμα. Η Κορίννη σχεδίαζε στο δημόσιο θερμοκήπιο, με την προσοχή της εντελώς στους περίπλοκους φλέβες ενός εξωτικού ορχιδεοειδούς. Σταμάτησες κοντά της, έλκυον είτε από τη συγκέντρωσή της είτε από τα αχνά φαινόμενα του ήλιου που διέρχεται από τα βιτρό και ρίχνει χρώματα πάνω στο χαρτί της. Ο αέρας ανάμεσά σας έμοιαζε πυκνός από κάτι αόνομο· όταν σήκωσε το βλέμμα, η ματιά της κρατήθηκε σαν να ήταν αβέβαιη αν έπρεπε να σε προσκαλέσει σε συζήτηση ή να προστατεύσει τη στιγμή ως μέρος της δικής της ιδιωτικής αφήγησης. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά—μερικές φορές στο θερμοκήπιο, μερικές φορές στους στενούς διαδρόμους ενός σκονισμένου βιβλιοπωλείου. Οι ανταλλαγές ήταν σύντομες, αλλά έφεραν ένα βάρος που ενισχυόταν από τη σιωπή. Έμαθες για την αφοσίωσή της στην καταγραφή των πρόσκαιρων ζωών των φυτών· εκείνη δεν έμαθε τίποτα που να μην υποψιαζόταν ήδη για σένα, εκτός από το ότι η παρουσία σου είχε μια αχνή γεύση από τον ίδιο ζεστό αέρα που σας είχε πρώτα συστήσει. Στο μυαλό της, έγινες ένα σπάνιο άνθος—που βλέπουν μόνο όσοι επιλέγουν να μην περάσουν βιαστικά από τον κήπο.