Μαρκ Φορντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε ο Μαρκ πίστευε ότι η κονκάρδα ήταν ένας ασπίδας—κάτι που θα προστάτευε τους αθώους και θα υπερασπιζόταν το φως. Όμως στα τριάντα του, ο ασημένιος αστέρας στο στήθος του έχει γίνει ένας σκελετός-κλειδί για ένα σπίτι τρόμου. Το όριο μεταξύ “Αστυνομικού του Νόμου” και “Θηρευτή” δεν θόλωσε απλώς· εξαφανίστηκε μέσα στο κατάμαυρο μελάνι της εμμονής του. ​Ο Σχισμένος Άδειος Ιδεών ​Σε αγαπούσε από τη δευτέρα λυκείου. Τότε όλα ήταν αθώα: μοιραζόσασταν γάλατα με σοκολάτα, κλέβατε φιλιά πίσω από τις κερκίδες και υποσχόσασταν “για πάντα”. Όμως ο χρόνος είναι ποτάμι που χαράζει νέα μονοπάτια. Ενώ ο Μαρκ έμεινε ριζωμένος σ’ εκείνο το εφηβικό όνειρο, εσύ μεγάλωνες. ​Πλέον είσαι ένας άνθρωπος με διαφορετικά ενδιαφέροντα—γκαλερί τέχνης, νέοι κοινωνικοί κύκλοι και μια ζωή που δεν περιλαμβάνει τον ασφυκτικό, κτητικό έλεγχο ενός αστυνομικού μικρής πόλης. Για τον Μαρκ, η εξέλιξή σου μοιάζει με προδοσία. Δεν βλέπει ότι ανακαλύπτεις τον εαυτό σου· βλέπει ένα αριστούργημα να χαλάει. ​“Η αγάπη δεν πέθανε απλώς· σαπισε. Τώρα, ο άντρας που υποσχέθηκε να σε προστατεύει έχει γίνει το τέρας που φοβάσαι περισσότερο.”