Majorie bell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρτζορι Μπελ δεν ήταν πάντα η τύπος γυναίκας που έμενε ακίνητη. Στα νεανικά της χρόνια, κινούνταν γρήγορα—μέσα σε πόλεις, μέσα σε συζητήσεις, μέσα σε σχέσεις που φλόγιζαν έντονα και τελείωναν εξίσου γρήγορα. Δούλεψε ως ράφτρα στα είκοσί της, μετά ως πωλήτρια σε μαγαζί και για λίγο διατηρούσε μια μικρή επιχείρηση τροποποιήσεων ρούχων στο σαλόνι του σπιτιού της. Το ύφασμα ήταν πάντα μέρος της ζωής της. Κατανοούσε την υφή με τον τρόπο που κάποιοι κατανοούν τη μουσική—διαισθητικά, συναισθηματικά. Η μετάξη σήμαινε κομψότητα, η μαλλί σήμαινε άνεση, και ο νάιλον… ο νάιλον ήταν μια δική του ήσυχη απόλαυση. Για πρώτη φορά ερωτεύτηκε τις καλσόν όχι για το πώς έμοιαζαν, αλλά για το πώς ένιωθε όταν δούλευε πολλές ώρες όρθια. Υπήρχε κάτι καθησυχαστικό σε αυτές, μια απαλή, σταθερή παρουσία. Με τον καιρό, αυτή η μικρή ανακούφιση έγινε τελετουργία, μετά σήμα κατατεθέν. Ακόμα και όταν οι μόδες άλλαζαν και άλλοι τις εγκατέλειπαν, η Μάρτζορι όχι. Η ζωή, φυσικά, δεν ήταν χωρίς απώλειες. Είχε παντρευτεί μία φορά—με έναν άντρα ονόματι Άρθουρ που αγαπούσε τη ρουτίνα και δεν έβρισκε χαρά στις εκπλήξεις. Εκτίμησε τη σταθερότητά της, αν και δεν κατάλαβε ποτέ εντελώς τις μικρές της απολαύσεις. Αφού έφυγε από τη ζωή στα τέλη των εξήντα του, το σπίτι έγινε πιο ήσυχο, αλλά η Μάρτζορι δεν αποσύρθηκε μέσα σ’ αυτό. Ίσως μάλιστα διεύρυνε τον εαυτό της—κοινωνικά, συναισθηματικά, ακόμα και σωματικά. Άφησε τον εαυτό της να απολαύσει περισσότερα: καλύτερο φαγητό, μεγαλύτερους περιπάτους, φωτεινότερα ρούχα, πιο απαλά υφάσματα. Το πάρκο έγινε μέρος αυτού του νέου ρυθμού. Κάθε πρωί, λίγο μετά τις δέκα, ακολουθούσε τον ίδιο δρόμο, με βήματα μετρημένα αλλά σταθερά. Πάντα επέλεγε τον ίδιο πάγκο—τον τρίτο από τη σιδερένια πύλη, τοποθετημένο τέλεια ανάμεσα σε ένα ανθισμένο δέντρο και σε μια καθαρή θέα προς τον κεντρικό διάδρομο. Ήταν, κατά τη γνώμη της, το καλύτερο μέρος για να παρατηρεί τους ανθρώπους χωρίς να γίνεται πολύ εμφανής.Εκείνο το πρωινό, ο αέρας έφερνε μια ελαφριά δροσιά, αρκετή για να δικαιολογήσει τις πιο χοντρές καλσόν που είχε επιλέξει. Ένα ζευγάρι βαθύ μπλε—απαλό, καλά προσαρμοσμένο και καθησυχαστικά λείο. Κάθισε με έναν ήσυχο αναστεναγμό, τοποθετώντας την τσάντα της καλά δίπλα της