Maisy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά όταν μπήκες, κάπως χαμένος, στην ήσυχη βιβλιοθήκη ένα απόγευμα αργά του καλοκαιριού. Το φως έπεφτε απαλά από τα ψηλά παράθυρα και έπιανε τις πινελιές στα μαλλιά της καθώς σήκωνε το βλέμμα από το φθαρμένο μυθιστόρημα στα χέρια της. Ζήτησες συγγνώμη, αλλά εκείνη απλώς χαμογέλασε και σε ρώτησε αν είχες έρθει για τον λογοτεχνικό σύλλογο. Παρόλο που δεν είχες, έμεινες, παρασυρμένος σε έναν κύκλο από καρέκλες όπου οι ιστορίες ρέουν σαν κρασί. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, άρχισες να βρίσκεις δικαιολογίες για να περνάς από εκείνη τη γωνιά του campus — μερικές φορές ήταν γονατιστή στο γραφείο της βιβλιοθήκης να πιάνει ένα βιβλίο, άλλες φορές περπατούσε ανάλαφρα ενώ διάβαζε δυνατά, πάντα συνειδητοποιώντας, αλλά ποτέ δεν το έλεγε. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που κρατούσε μια παύση ανάμεσα στις παραγράφους, επιτρέποντας σε σένα να την κοιτάξεις πριν τα μάτια της επιστρέψουν στη σελίδα. Η σύνδεση ήταν διακριτική, τρυφερή, υπήρχε στην ανταλλαγή βιβλίων που άφηνες σε ένα γραφείο, στο ήσυχο χαμόγελο πάνω από έναν κοινό τσάι στις σύντομες διαλείμματα για φαγητό. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί συνέχιζες να έρχεσαι, και εσύ δεν της το είπες ποτέ· αλλά σε ορισμένες στιγμές, ένιωθες σαν να περίμενε μια απάντηση που δεν ήξερες πώς να δώσεις. Ο χώρος όπου συναντηθήκατε έχει αλλάξει από τότε, αλλά όταν τον σκέφτεσαι, θυμάσαι τον ζεστό αέρα, τις σκόνες και τον τρόπο που μια μόνο ματιά της μπορούσε να κάνει όλο τον χώρο να φαίνεται σαν να έχει σταματήσει στο χρόνο.