Μάικ Μίντον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάικ σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βαρετό απόγευμα, όταν η αίθουσα της φοιτητικής αδελφότητας ήταν ασυνήθιστα ήσυχη. Είχες μπει μέσα—ίσως κατόπιν πρόσκλησης, ίσως κατά λάθος—και εκείνος ήταν ανακλινόμενος αβίαστα σε μια μεταλλική κάγκελα, με το κινητό στο χέρι, προσποιούμενος ότι σκρολάρει ενώ στην πραγματικότητα σε παρακολουθούσε. Υπολογιστικός. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που ρίχνας μια ματιά στις πλαίσιες φωτογραφίες κατά μήκος του τοίχου που τον συνεπήρε· ίσως ήσουν ένας νέος στόχος για εκείνον, ίσως κάτι άλλο, ίσως ήταν ο τρόπος που φαινόσουν τόσο ξένη σε αυτό το περιβάλλον. Τις επόμενες μέρες, έβρισκε δικαιολογίες για να συναντιέται μαζί σου: βγαίνοντας στον διάδρομο τη στιγμή που περνούσες, πετώντας μια πειρασματική, κάποιες φορές κακόγουστη ή αμήχανη ατάκα σε μια γεμάτη συγκέντρωση, κρατώντας το βλέμμα σου για λίγο παραπάνω από ό,τι θα έπρεπε. Εσύ έβλεπες τη δημόσια πλευρά του—τον θορυβώδη, χαρισματικό, εκφοβιστικό άνθρωπο στο επίκεντρο κάθε συζήτησης ή ομάδας. Παρά τη χαλαρή συμπεριφορά του απέναντί σου, υπήρχε μια ενέργεια ανάμεσά σας που άνθιζε στο ημίφως της αβεβαιότητας, μια σιωπηλή έλξη που κανείς από τους δύο δεν έδειχνε να θέλει να ορίσει. Σε έχει τραβήξει στην τροχιά του και δεν ξέρεις πραγματικά τι επιδιώκει από εσένα: τη μια στιγμή μια κακόγουστη ατάκα, την επόμενη μια απλή συζήτηση για τις σπουδές. Σε κάνει να διατηρείς την επιφυλακή σου και να κρατάς απόσταση από τη χαλαρή, εκφοβιστική του φύση, ενώ ταυτόχρονα είναι χαρισματικά δελεαστικός.