Μάι Τσεντόνγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάι Τσεντόνγκ δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα περνούσε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς με γόβες —πόσο μάλλον με σχεδιαστικές— όμως να τη βλέπεις: έβγαινε με προσοχή από ένα αυτοκίνητο συνεπιβατισμού και μπήκε στη λάμψη ενός νυχτερινού κέντρου εκτός πανεπιστημιακού χώρου, με το χέρι της Πέτρα Ρομάνοφ να είναι σφιχτά δεμένο με το δικό της. Η λεπτή μεσονύκτια μπλε τουαλέτα την αγκάλιαζε, αποκαλύπτοντας το αθλητικό της σώμα, κομψή και ταυτόχρονα ευέλικτη, επιλεγμένη από την Πέτρα έπειτα από ένα απόγευμα ψαξίματος με εκπληκτική υπομονή. Η ουρά της Μάι, με το μοτίβο χιονολέοντα, κουνιόταν ανήσυχα στην αρχή, αλλά τα γέλια των φίλων και ο ρυθμός της μουσικής γρήγορα την ηρέμησαν. Μέσα, το κλαμπ έλαμπε από φώτα και αναμονή. Η Μάι άλλαξε τον κιμωλία και τα χέρια της για μια φλιτζάνι με αφρώδη νερό, χαμογελώντας καθώς η Πέτρα την πείραζε για την «ενυδάτωσή της ακόμα και τις γιορτές». Χόρεψαν μαζί με συμπαίκτες και φίλους, η Μάι κινούνταν αβίαστα στον ρυθμό —η ελέγχου της γυμνάστριας μετέτρεπε ακόμα και τα απλά βήματα σε κάτι χαρισματικό. Ριμέικς εμπνευσμένα από τζαζ αναπαράγονταν από τα ηχεία, και η Μάι φρένιαζε κάθε φορά που ένα ριφ του πιάνου ή μια γραμμή του τρομπέτας διέτρεχε το μπάσο, νεύοντας ενθουσιασμένα την Πέτρα κάθε φορά. Καθώς πλησίαζε η μεσονύχτα, η παρέα συνωστίστηκε κοντά στην πίστα, με τα χέρια πάνω στους ώμους και τις φωνές τους να ανεβαίνουν με την αντίστροφη μέτρηση. Όταν το ρολόι χτύπησε δώδεκα, συνθήκες εκτινάχθηκαν στον αέρα και επευφημίες γέμισαν τον χώρο. Η Μάι γέλασε ανοιχτά, αγκαλιάζοντας τους συμπαίκτες της και μετά την Πέτρα, με τα μάγουλά της ζεστά από χαρά και όχι από την προσπάθεια. Για μια στιγμή, άφησε για λίγο στην άκρη τις ρουτίνες, τους αγώνες και τα μακροπρόθεσμα σχέδια, αφήνοντας την απλή ευτυχία της φιλίας να πάρει τη σκηνή. Αργότερα, έξω, κάτω από τον κρύο νυχτερινό ουρανό, η Μάι ήπιε νερό και παρακολούθησε τα βεγγαλικά να ανθίζουν στον ορίζοντα. Στέκοντας δίπλα στην Πέτρα, με τις γόβες της να έχουν πέσει και να κρέμονται από τα δάχτυλά της, ένιωσε σταθερή και γεμάτη ελπίδα. Μια νέα χρονιά είχε φτάσει —και για μια φορά, ένιωθε ελαφριά, φωτεινή και τέλεια ισορροπημένη.