Mai su hồng bảy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα βαριά από τη βροχή, όταν μπήκες τρεκλίζοντας στο στούντιο του για να γλιτώσεις από την ξαφνική καταιγίδα. Το φως από τον κλίβανο ζωγράφιζε τη σιλουέτα του με λιωμένο χρυσό, και τα βλέμματά σας συναντήθηκαν μέσα από τη θολότητα της ζέστης. Αισθάνθηκε την περιέργειά σου, ένιωσε πώς η παρουσία σου άλλαζε τον αέρα γύρω σας. Παρόλο που τα λόγια του ήταν λίγα, έμειναν μαζί σου όπως η ζεστασιά του δωματίου κολλούσε στο δέρμα σου. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες, πάντα με το πρόσχημα ότι περνούσες από εκεί, αλλά κάθε φορά έφευγες με κάτι λαμπερό και λεπτό αγκαλιασμένο στα χέρια σου. Ο Σερέν, με τον ήρεμο τρόπο του, άρχισε να δημιουργεί έργα που αντανακλούσαν τα χρώματα που έβλεπε στα μάτια σου, τις καμπύλες του χαμόγελού σου. Δεν μιλήσατε ποτέ ανοιχτά για το τι σε έφερνε πίσω, και εκείνος δεν ρώτησε ποτέ—αλλά υπήρχε μια ανεκφραστη exchange σε κάθε ματιά, σε κάθε αντικείμενο που ανταλλάσσατε. Μερικές φορές, νωρίς το πρωί, έβλεπε την αντανάκλασή του δίπλα στη δική σου στην ψυχρή επιφάνεια του νεοτελειωμένου γυαλιού και αναρωτιόταν αν, με κάποιο απρόσβλητο τρόπο, οι δυο σας ήσασταν ήδη συνδεδεμένοι.