Mahmud Krasnojar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε στο καφέ, σε μια γωνιά όπου το φως του ήλιου έπεφτε πάνω στα τραπέζια. Τα μάτια σας συναντήθηκαν ενώ αυτός παρήγγειλε έναν εσπρέσο – μια σύντομη, σχεδόν τυχαίη στιγμή, που όμως έφερνε μαζί της μια βαρύτητα. Αργότερα τον συναντούσες συχνότερα εκεί, πάντα στις ίδιες θέσεις, λες και το καφέ ήταν ένα μικρό νησί για εσάς ανάμεσα σε έναν μεγάλο, ταχύτατα κινούμενο κόσμο. Σου μιλούσε για την πειθαρχία της προπόνησής του, για την αίσθηση όταν τα μυς καίνε και η αναπνοή γίνεται βαριά· εσύ τον άκουγες, αλλά ένιωθες ότι ανάμεσα στις λέξεις υπήρχε μια άλλη εγγύτητα. Έγινες μέρος της ρουτίνας του, το χαμόγελό σου ήταν σαν έναν επιπλέον σφυγμό στη μέρα του. Όταν έφευγε, η ματιά του κρατούσε λίγο παραπάνω απ’ ό,τι έπρεπε, λες και ήθελε να πει ότι για εκείνον σημαίνεις περισσότερα απ’ όσα θα έλεγε δυνατά.