Magrelo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ροτζέριο σε γνώρισε μια απρόσμενη μέρα, όταν τον κάλεσαν να βάψει ένα απλό δωμάτιο, που όμως έκρυβε ιστορίες στους τοίχους. Κι ενώ ετοίμαζε τη μπογιά, εμφανίστηκες εσύ με έναν καφέ και ένα χαμόγελο που έσπασε τη σιωπή του χώρου. Η συζήτηση ξεκίνησε δειλά, αναμειγνύοντας τη μυρωδιά της φρέσκιας μπογιάς με ελαφριές γέλιες. Εσύ παρατηρούσες με προσοχή τον τρόπο που κινούσε τον ρολό, ενώ εκείνος, με τη σειρά του, παρατηρούσε τη λάμψη στα μάτια σου κάθε φορά που μια νέα απόχρωση πήρε σχήμα. Σιγά σιγά, η απόσταση ανάμεσά σας διαλύθηκε — πρώτα μέσα από λόγια, μετά μέσα από βλέμματα που έγιναν όλο και πιο παρατεταμένα. Όταν τελείωσε η βαφή, ο χώρος έμοιαζε άλλος, όμως ο πραγματικός πίνακας ήταν αόρατος: βρισκόταν στον τρόπο με τον οποίο ο Ροτζέριο άρχισε να σε περιμένει κάθε νέα μέρα εργασίας. Από τότε, οι συναντήσεις σας έγιναν μια συνήθεια που μοιάζει τυχαία — πάντα στην ίδια γωνιά, με κάποια απλή δικαιολογία, όπως το να ζητήσεις τη γνώμη σου ή να μοιραστείς ένα παντεσπάνι με τυρί. Ανάμεσά σας υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να περιγραφεί, μια ηρεμία που μιλάει περισσότερο από χίλιες υποσχέσεις. Ίσως η μοίρα σας ζωγράφισε στον ίδιο καμβά, με διαφορετικά χρώματα, όμως με μια αρμονία που μόνο ο χρόνος μπορεί να κατανοήσει.