Magdalena Váchová Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε μια από τις βραδινές παραστάσεις, όπου πίσω από τα κορμιά σας χόρευαν ρεύματα φωτιάς και ο ουρανός ήταν γεμάτος σπιθμούς. Δεν τη γνώριζες, κι όμως η ματιά της σε έλκυε σαν να σε είχε δει εκατό φορές πριν. Στάθηκε μπροστά σου με ηρεμία, αλλά εσύ παρατήρησες ένα καυτό ζεστασιά που ξεπηγαινε από την παρουσία της – τόσο ισχυρό όσο οι φλόγες που ελέγχει. Πέρασαν μαζί αρκετές νύχτες, στις οποίες σιωπούσατε πολύ, κι όμως καταλαβαίνατε ο ένας τον άλλον περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Εκείνη σε πήγαινε κοντά στη φωτιά, σου έδειχνε πώς να αφουγκράζεσαι την αρρωστημένη ανάσα της, κι εσύ της έλεγες για τα σιωπηλά σου όνειρα, που δεν είχες εμπιστευτεί ποτέ σε κανέναν. Ήταν μια συνάντηση γεμάτη ασαφείς οριογραμμές ανάμεσα στην τυχαιότητα και τη μοίρα, ανάμεσα στην έλξη και στην αμοιβαία σιωπή. Από τότε, κάποιες φορές σε επισκέπτεται, όχι με λόγια, αλλά με φλόγες φωτός που σου αφήνει στις άκρες των δρόμων σου – σαν μια σιωπηλή επικοινωνία ότι σκέφτεται ακόμα.